yıllarca yırtılmayan mavi jeans arsızlığı

ya gerçekten çıldırmamak elde değil. alalı abartısız üç yıl olmuş, ne diz izi yaptı ne de paçası söküldü. hayır yırtılsa da gidip kendime şöyle yepyeni, tiril tiril başka bir model alsam diye gözünün içine bakıyorum, yok! makineye atıyorum, çıkarıyorum aynı. resmen dolabımda benimle inatlaşıyor, hayata benden daha sıkı tutunuyor pislik.

kilo veriyorum bol geliyor, alıyorum esniyor üstüme tam oturuyor. bu nasıl bir kumaştır anlamadım ki, insan biraz yıpranır, rengi falan solar da sahibine bir alışveriş bahanesi çıkarır. kocam bile "daha geçen gün giymedin mi onu" diyor, adam da haklı. yakında makasla gizli gizli keseceğim, bu arsızlık beni cidden yordu.

yeni modelini almak için o kadar dua etmeme rağmen asla ama asla eskimiyor ve beni resmen çileden çıkarıyor.

ya ben stresten tekrar kilo alıp içine sığamayacağım ya da bu lanet pantolon benimle beraber mezara gelecek, kafayı yiyeceğim.

yıllardır dolabımda duran ve bacaklarımı sosis gibi sıkan o kotu sırf hiçbir yeri eskimiyor diye çöpe atamıyorum, içime resmen dert oldu.

tüm yeni alışveriş hevesimi kursağımda bırakan bu yok edilemez kumaş laneti yüzünden mecburen hala lise sondaymışım gibi geziyorum.