gelmiş geçmiş en iyi türk dizisi

şaka yapıyorsunuz herhalde, bihter ziyagil'in o meşhur 'ölüyorum anlasana' bakışını hatırlamadan nasıl başka bir isim verebiliyorsunuz inanılmaz. her yaz düzenli olarak baştan sona bitirip, nihal'in o yalandan bayılmalarına ve behlül'ün o dillere destan korkaklığına sinir krizi geçirmeden duramıyorum. resmen terapi niyetine izliyoruz, firdevs yöreoğlu bu ülkenin tek ve gerçek kraliçesidir, aksini iddia eden de gitsin arka sokaklar izlesin ne bileyim.

öyle ezel'miş, behzat ç'ymiş falan geçiniz bunları, entrikanın ve yasak aşkın kitabını yazmışız burada hala neyin tatavası bu. o yalıdaki her kahvaltı sahnesinde ben de onlarla masaya oturup portakal suyu içiyorum sanki, öylesine bir aidiyet, öylesine bir tutku. final sahnesini her izlediğimde de oturup hüngür hüngür ağlıyorum, vizyonsuzluğunuzdan midem bulandı gerçekten.