bosch bulaşık makinesinin ölüm sessizliği

yemin ederim evi ruhlar bastı sanıyorsunuz ilk günlerde. eski makinem resmen salonun ortasında odun kırıyor gibi çalıştığı için ben o tuşa basınca direkt kafamı şişirmesin diye odadan kaçmaya alışmışım. bunu aldık, düğmeye bastım, içeri geçtim ama çıt yok. sessizlikten delirme noktasına gelmek tam olarak bu olsa gerek diye düşünürken nefesimi tutup kulağımı makinenin kapağına dayamak zorunda kaldım.

hayır bir de sinsi sinsi çalışıp o kadar tabağı tencereyi nasıl pırıl pırıl yapıyor aklım almıyor. bazen gece uyandığımda sırf su sesi duyayım da çalıştığına emin olayım diye mutfağa dikiliyorum, bildiğiniz kendi kendine çalışan aletler paranoyası yaşıyorum resmen. kocama kalsa makine bozuk, biz halüsinasyon görüyoruz falan, öyle sinir bozucu iğneleyici bir sessizlik yani. deneyimsözlük sakinleri, alırsanız psikolojinizi sağlam tutun derim.

kızlar yemin ederim alet o kadar sessiz çalışıyor ki gece acaba bozuldu da mutfağı su mu bastı diye karanlıkta nöbet tutmaktan resmen göz altlarım çöktü.

(bkz: fazla sessizlikten çıldırmak)