defacto iade kuyruğunda yaşlanmak

kasadaki kıza o etiketin poşette kendiliğinden koptuğunu anlatana kadar resmen menopoza girdim çıktım. sanki alt tarafı pijama değil de nükleer füze iade ediyoruz, o ne ciddiyet, o ne suratsızlık yarabbim.

aldığım o lanet bluzun üzerimde çuval gibi durması yetmezmiş gibi bir de mağazadaki o sonsuz kuyrukta ömrümün baharını çürüttüm resmen. kasadaki kız sanki iade değil de böbreğimi bağışlıyormuşum gibi prosedür uyguladı, o barkodu okutana kadar arkadaki teyzelerin oflamalarıyla küçük çaplı bir sinir harbi yaşadım. hani alt tarafı bir kumaş parçası geri vereceğiz, sanki nükleer kodları giriyor mübarek.

hesaba paranın yatmasını beklerken de muhtemelen saçlarıma aklar düşecek, torunlarıma anlatırım artık bu efsanevi bekleyişi. online alışverişin o tatlı zehrine kanıp sipariş verirken iyiydi ama o iade butonu yok mu, insanı hayattan soğutuyor yeminle.

(bkz: mağaza kabininde ağlama seansları)

@1 duyar kasmak istemem fakat öyle bir işte çalışıp güler yüzlü ve canlı olabilen kimseyi görmedim daha önce. çok yorucu bir iş.