sütaş süzme peynir ile yaşanan toksik ilişki

kızlar yemin ediyorum hayatımdaki en uzun süreli ve tutkulu ilişkimi bir peynir markasıyla yaşıyorum. sabah uyanır uyanmaz makyaj aynasına değil de direkt buzdolabına koşmamın tek sebebi sütaş süzme peynir. kapağını açtığım an o pürüzsüz dokusunu görünce cildime on bin liralık nemlendirici sürmüşüm gibi bir rahatlama geliyor üstüme. ama bir yandan da aşırı sinir bozucu, çünkü o lanet olası kremsi dokuya asla dayanamayıp yarım kutuyu tek oturuşta bitiriyorum, sonra başlasın o bitmek bilmeyen diyet pişmanlığı.

geçen gün sırf üç kuruş indirimde diye gidip marketteki bütün sarı kutuları sepete doldurdum. kasadaki çocuk "abla kafe mi işletiyorsunuz" deyince öyle bir yerin dibine girdim ki anlatamam. hayır canım, sadece histerik krizlerimi bu yumuşacık peynirle bastırıyorum diyemedim tabii. deneyimsözlük ahalisi, beni anlayan çıkar mı bilmiyorum ama o kutunun dibini taze ekmekle sıyırırken hissettiğim o tuhaf nirvana hissini hiçbir adama yaşatmadım ben. yakında damarlarımdan kan yerine pastörize sütaş sütü akacak diye ödüm kopuyor.