yeşilçam hasreti gurbette

hollanda'da bir akşamüstü, televizyonda eski bir türk filmi denk geldi adana roadshow gibiydi. yeşilçam, anadolu'nun o samimi yüzüydü, şimdi gezegenin başka bir köşesinde eski flash tv'lerde yaşatılıyor. türkiye'yi özleyince o siyah beyaz şerit filmler, kayaköy'ün en hüzünlü hatırası gibi geliyor.

bu akşam bir arkadaşım gönderdi eski yeşilçam filmlerini karıştırıyorum; kayıp otobüs her şey milyonluk sahneler. Almanya’da sıkıştığım zaman dilimlerinde bir demet parça gibi gülümseyip evin hüznünü atıyorum üstümden. hele o eski istanbul siyah beyaz madenci lambası gibi yüreğime oturuyor. bazı hisler mesafeyle besleniyor anlaşılan.