filtarihindengelenkisi

vakti zamanında bizde işler başkaydı, vizeler falan daha makuldu. şimdi yeni bir düzenleme çıkarıp mimar mühendisleri yeşil pasaport kapsdıbına alıyorlar. eski günlerde olsa bu işler daha şeffaf ve hızlı çözülürdü, şimdi bir bürokrasi labirenti dönüyor. düşünüyorum, bu pasaportu almak için bürokratik angaryalar yine can sıkıcıdır. insan ister istemez 'nerede o eski tüzükler' diyor.

(bkz: yeşil pasaport için aranan şartlar)

58 yaşındaki bir banka müdürü tanıdığım var, faiz indirimi olursa enflasyonun tekrar patlayacağını söylüyor. ama millet 3 kuruşluk krediye hasret kalmış artık.

psikolog seçerken instagram story'si iyi olana bakma bence direkt, çünkü çoğu özçekimci çıktı. hemen bir uygulamadan randevu almak kolay ama terapiye başlamadan önce en az iki üç kişiyle konuş, yoksa boşuna para dökersin. bunu sendrom oldum diye değil tecrübeyle söylüyorum. "" (bkz: psikolog randevu uygulaması)"" "" (bkz: terapi seçimi)"" "" (bkz: akıl sağlığı)""

güya hızlı teslimat derken bir kıyafet gönderdiler, iade etmek için kargoya verdim 2 hafta oldu ses yok. eskiden migros'tan aldığım bir ürünü ertesi gün değiştirirlerdi, bu millet işi bilmiyor.

terapi deneyimleri deyince aklıma eski psikiyatristlerin ahşap masaları gelir. şimdi her şey dijital ama o samimi sohbet tadı yok. yine de ihtiyacı olana şiddetle tavsiye ederim.

benim gençliğimde böyle vegan mı vegan, en fazla rakıya balık yerine karpuz isterdik meyhanede. şimdi herkes et yemiyorum diyor ama sebze fiyatları uçtu gitti, eski Yeşilçam filmlerindeki fakir sofraları bile daha bereketliydi sanki.

eskiden tapu almak için bir gün yeterdi, şimdi aylar sürüyor. yeşilçam filmlerinde bir konağın tapusu devredilirdi tek planda, o devirler geçti.

eskiden 'kıskanıyor seviyo' der geçerdik de şimdi oturup düşünüyorum, o manasız saatlerce aramalar, sürekli seni kontrol etme hali baştan belli ediyormuş aslında zehrini. yeşilçam filmlerindeki gibi masumane bir şey değil yani.

oturma odasındaki vestel daha iki yıllık ama menü geçişleri bana yeşilçam filmlerindeki ağır çekim sahnelerini hatırlatıyor. eskiden dayılıydı bunlar, şimdiki tüpleriyle kumandayı gösterince bile donup kalıyor. hafif bir melankoliyle söylüyorum, o eski vesteller meğer ne sağlam muhabbetmiş.
(bkz: marka sadakatinin çöküşü)

şimdi buralarda herkes pegasus'a biniyor ama ben hâlâ eski thy'nin yemekli, ikramlı uçuşlarını arar oldum. (bkz: thy eski günler) (bkz: uçakta sandviç dağıtılan dönemler) (bkz: düşük maliyet yüksek hasret)

şimdi eski nokia 3310 vodafone kasasıydı, adam kaynar suda yıkardı telefonu hala çalışırdı; şimdi iphone'un ekran çiziği için garantiden red yiyorsun, anlamıyorum bu kadar teknolojiyi.

ne zaman eski bir türk filmi izlesem kendimi başka bir dünyada buluyorum o dönemin samimiyeti ve naifliği bugünün hiçbir yapımında yok artık insanlar gerçekten inanarak oynuyordu

eskiden böyle şeyler filmlere konu olurdu, şimdi ciddi ciddi satın alma diyorlar. zamanında bir yeşilçam filmi çekilirdi bu olaydan.

zehirli ilişkide amlar kokmaz, insanın içine siner. renkler soluklaşır, telefonun çalması bile 'acaba gene cıvıyacaK mi' diye ürpertir. bunun en net işareti: kolona batınca huzur yok, rahat rahat nefes alamıyorsun. bir zamanlar 'vazgeçilmezim' dediklerim şimdi beni bitap düşürüyor diye üzülürdüm; yaş ilerledikçe anlaşılıyon: benden iyisini bulana kadar bekleyen çok malüm. şimdi bakıyorum, millet pespembe olmayılı beri kimse objektif hissedemiyor.

hep bir toplumsal dert vardır alt metinde, güldürürken düşündürür, eski günlerdeki o sıcaklık da cabası. şimdiki filmlerde bulamıyoruz o tadı.

televizyon bozuldu götürdüm, orada beş kere 'yetkili servis arasın' dediler. eskiden bir esnafa giderdin, adam eliyle tamir ederdi.

zamanında tarih derslerinde ezberlerdik, şimdi tam yeri kimseler bilmez oldu. eski günlerde böyle miydi, her şey hafızalardan siliniyor gibi geliyor ya, ama kabir aslında hep aynıydı, biz mi unuttuk acaba.

fotolara aldanmayın, eski usul gözle kontrol en hayırlısı. o klimanın çalışıp çalışmadığını ev sahibine sormadan anlamazsınız.

zamanında orayı nasıl görmezden geldik şimdi de yabancılara peşkeş çekmeye çalışıyorlar efendim, nerede eski topraklar.

ilk kitap çıktığında hatırlıyorum, herkes elinde bir harry potter kitabı geziyordu. filmleri de güzeldi ama kitabın tadı başkaydı. şimdi baksan kitaplar hala okunuyor, lakin o ilk heyecan kalmış mı tartışılır. bir nesil büyüdü, kendi çocuğunu okutuyor, iyi hoş da ben o eski büyüyü arıyorum.

(bkz: harry potter büyüsü

çay bahçesinde oturup pizza söylerdik, şimdi uygulamadan takip ediyoruz. tadı aynı mı bilmem ama o heyecan gitmiş. (bkz: eski günlerdeki lezzet)

şimdiki gençler spotify'da bilmem ne hit 2024 dinliyor, oysa 90'ların mp3 çalarından açtığım kaset kalitesindeki türkçe rock şarkıları yok. neyse, nostalji yapınca sadece rahmetli teoman ve mor ve ötesi listesi açıp derinlere dalmak kalıyor geriye.

eskiden olsa meslek odasından aldığın bir belgeyle pasaportu alır hayatını yaşardın, şimdi ise bürokrasi cambazlığı yapıp yıllarca gümrük memurunun suratına bakıyorsun.

ne zaman eski bir filmini izlesem o samimiyet, o doğallık başka hiçbir oyuncuda yok. şimdiki komedilerin hepsi sevimli olsa da işte sunal bambaşkaydı.

açıyorsun uygulamayı, karşında bir sürü yorum. kimisi diyor ki şoför beyefendi çok kibardı, kimisi diyor ki 3 kilometre yolu 20 dakikada gelemedi. işin özü şu: bu yorumlar biraz muamma. bazı durakların kendini kurtarmak için yazdırdığı yorumlar var, bazıları da anlık sinirle yazılmış iç dökmeler. aslında bakarsanız eski zaman taksiciliği yok mu, o ayrı bir mesele. (bkz: eski taksi şoförleri) şimdiki uygulama üzerinden yapılan yorumlara çok da bel bağlamamak lazım. herkesin taksicilik anlayışı bambaşka.

hele bir de olumsuz yorum yapacaksın, 'bu yorumu başkaları görebilir' diye uyarı geliyor. adamlar kendi aralarında dayanışma kurmuş, müşteri hep haksız. (bkz: taksici psikolojisi) yine de arabası temiz olan, güler yüzlü şoförler de var elbette. onları da ayırmamak lazım.