saygılarımla diye bitirdiğim o mailin asıl anlamı allah belanı versin demekti ama bunu asla ispatlayamazsın sevgili patroncuğum. klavyenin tuşlarına o kadar sert bastım ki o canım protez tırnaklarım kırıldı ama kuduruk hallerini uzaktan izlemek her şeye değdi.

kadının o sahte mimiklerini görünce ekrana elimdeki en pahalı fondöteni fırlatasım geliyor. yemin ederim bu kadar kurgu kokan bir dramayı izlerken ruhum çekiliyor, yalandan ağlamasından midem bulanıyor artık.

kızlar o kadar dertliyim ki şu resmi evraklardan, elin strateji belgesinden banane demekten kendimi alamıyorum. daha kendi makyaj ve kariyer stratejimi bile belirleyememişken koca koca insanların hayatını bir kağıt parçasıyla düzene sokacaklarına inanmak bana aşırı komik geliyor. oturup deneyimsözlük'te dram okumayı tercih ederim, yemin ederim buradaki hikayeler o belgelerden yüz kat daha gerçekçi.

havada seyir halindeyken yan koltuktaki teyze her an naylon poşetten haşlanmış yumurta çıkaracak diye yemin ederim ufak çaplı bir panik atak geçirdim. muavinden hallice o hosteslerin kibirli tavırları yüzünden uçaktan atlayıp evime bulutların üzerinden yürüyerek dönmek istedim resmen.

inanın markette reyonun önünde saatlerce etiket okumaktan gözlerim bozuldu kızlar. deneyimsözlük ahalisi sürekli bir şeyler uyduruyor ama yıllardır o meşhur kahvaltı tabağı sosis olmadan eksik diye korka korka alıyorum. valla şu ana kadar üçüncü gözüm çıkmadı ama yine de her lokmada yaşanan zehirlenme paranoyası sinirlerimi zıplatıyor.

kargomun şubede görünmesine rağmen tüm türkiye'yi benden habersiz tura çıkması beni artık gerçekten sinir krizlerine sokuyor. evde camda beklemekten helak oldum ama o kurye asla bu sokağa girmiyor, resmen benimle dalga geçiyorlar.

seans boyunca o sinir bozucu eski sevgilimi gömüp ağlarken terapistin bana dönüp kendi hatalarımla yüzleşmemi söylemesiyle beynimden aşağı kaynar sular döküldü. yani paramla rezil olup üzerine bir de gerçeklerle yüzleşme seansının yan etkileri yüzünden günlerce ağladım, tam bir tükenmişlik sendromuna para ödemek vakasıydı.

salondaki o kutulanmış pax gardırop parçalarına bakarken göz altı torbalarım dizlerime kadar indi yemin ederim. randevu saatine uymayan ustalar yüzünden bütün gün evde mahsur kalıp sinirden saçlarımı yoldum diyebilirim.

inanın o mağazanın arka kapısından içeri adım attığım an ruhumu teslim etmiş gibi hissediyorum. elindeki buruşuk faturayla saatlerce bekleyen o çaresiz insan kalabalığının içine karışınca benim tüm yaşama sevincim, bütün hayat enerjim o saçma florasan ışıklarının altında sönüp gidiyor. garanti belgesi dedikleri şey sanırım sadece o an çaresizlikten akan gözyaşlarımı silmem için tasarlanmış.

'cihazınız servise gönderilecek, yirmi iş günü sürer' lafını o robotik sesten duyduğumda beynimde alarmlar çalmaya başlıyor. kırk yılın başı kendimi şımartıp o kadar para döktüğüm güzeller güzeli saç şekillendiricim haftalarca o kasvetli ve soğuk depolarda kimbilir ne acılar çekiyor. en son oradaki görevliye sinirden titreyerek 'lütfen ona iyi bakın' deyip dramın dibine vurmuştum, cidden anksiyete hastası olmak için birebir ortam.

deneyimsözlük kraliçeleri inanın bana sırf cool görüneceğim diye minicik bir avokado tostuna maaşımın yarısını bayılmaktan tükendim.

açlıktan içim ezilirken o tatsız tuzsuz tofuyu mucizeymiş gibi övmek beni gerçekten bitirdi.

bağırmaktan boynundaki damarları fırlamış bir şekilde o ekrana kitlenişi var ya, resmen midem bulanarak izleyip bununla nasıl sevgili oldum diye kendimi sorguluyorum. ortamdaki o iğrenç ve agresif testosteron enerjisinden ruhum daralıyor hemen başka odaya kaçıyorum.

sabahın köründe kalkıp o yeşil çay mucizesi yalanına inandığım günlere gerçekten lanet ediyorum. yarım dilim elmayla doyduğumu iddia ederken gece yarısı buzdolabının kapağını kemirmek inanılmaz bir eziyet.

günlerdir sitede kargom aktarma merkezinde görünüyor, sanırım paketim orada işe girdi ve tam zamanlı mesai yapıyor. deneyimsözlük yazarıyım ama ben hayatımda böyle bir trajedi yaşamadım, sipariş heyecanım sıfırlandı resmen stresten sivilce döktüm.

(bkz: kargonun paralel evrene ışınlanması)

evdeki pahalı koltuk takımı mahvoldu diye ağlarken bi yandan da minnoşumun poposunu öpüyorum, akıl sağlığımı kaybettim. resmen hayatımın aşkı falan yalan, gerçek sevgi bu dertli ve tüy döken minik diktatör için kul köle olmaktır.

sıcaktan fondötenim yüzümden çamur gibi akıp giderken her dışarı adım atışımda inanılmaz bir yıkım yaşıyorum resmen.

o yapış yapış havada nemden kabaran o saçlarımla resmen çalı süpürgesine dönüyorum lütfen artık acilen kış gelsin.

derdimi anlatıp şifa bulayım derken seans ücretlerini duydukça mental çöküşüm arşa çıkıyor, resmen hem paramdan hem akıl sağlığımdan oluyorum. sadece beni dinleyip cüzdanımı sömürmeyecek birini bulmak mucize gibi bir şey herhalde, yakında kendi kendimin terapisti olacağım.

seansına resmen altın bilezik parası bayıldığım o çok ünlü terapist, ben hıçkırarak ağlarken saatini kontrol edip süremiz doldu deyince terapi sayfimi tamamen kapattım. bari verdiğim o parayla üç beş koli lüks çikolata alıp evde kendimi teselli etseydim, en azından midem şenlenirdi.

her gün karnıma sapladığım iğneler yüzünden vücudumun delik deşik olması yetmezmiş gibi o bekleyiş anındaki sinir krizi eşiği beni bitiriyor.

etraftaki cahillerin ne zaman anne oluyorsun diye sorması zaten tam bir duyarsızlık örneği, inanın bu yolda döktüğüm gözyaşlarından koca bir okyanus olurdu herhalde.

kızlar yemin ediyorum şu dünyada beni kocamdan bile daha iyi anlayan tek şey bu markanın o yumuşacık ürünleri olabilir.

market indirimlerinde üçer beşer stoklamazsam geceleri asla gözüme uyku girmiyor resmen aşığım.

tam kafamı yastığa koyuyorum, hayattaki bütün rezilliklerim ve ne kadar yalnız olduğum aklıma gelip kalbimi cendere gibi sıkıştırıyor. nefes bile alamayacak hale gelip sabahlara kadar ağlamaktan koca göz altı torbalarımla adeta ucuz bir zombiye dönüştüm kızlar.

yazlık tiril tiril ipek elbisemi hevesle sipariş verip en sonunda teslim aldığımda dışarıda lapa lapa kar yağıyordu ve ben mecburen kat kat kazak giymek zorundaydım. bu deneyimsözlük köşelerinde isyan etmeyeyim de ne yapayım, kargom nerede diye müşteri hizmetlerine yalvarmaktan resmen ruhum bedeni terk etti.

dünyanın sadece onun etrafında döndüğüne öyle bir inanmış ki sanırsınız güneş sistemini bu yarattı da bize lütfediyor. saçımı saatlerce yaptırıp yanına gidiyorum beyefendi dönüp iltifat edeceğine kendi gömleğinin duruşunu aynada süzmekle meşgul. bu kadar narsist bir canlı türüne katlanmak yerine evde kendi kendime kahve yapıp duvarla konuşmayı bin kere tercih ederim.

maç izlerken yastıkları yumruklayıp televizyona bağıran o adamı anında terk etmeniz gerekiyor kızlar, zira kendisi o an bir neandertalden farksız. yemin ederim şu anlamsız testosteron patlamasını çekeceğime gider bütün akşam duvara bakarım çok daha iyi.

ya gerçekten böyle tarifsiz bir yıpranma, böyle bir psikolojik şiddet yeryüzünde çok az kadının başına gelir. saati saniyesi şaşmasın diye telefon alarmlarıyla yaşayıp her sabah kendi kendini deşmek tam bir annelik fedakarlığı şovu gibi görünse de içeride kopan fırtınalar bedendeki o iğrenç morlukları çoktan aşıyor.

göbeğimdeki o mosmor krater haritalarına bakıp delirecek gibi oluyorum, deneyimsözlük okurken bile içim sızlıyor. o dışarıdan pıt pıt konuşan hemşirelerin bitmek bilmeyen hormon iğnesi eziyeti bitip de test gününü beklerken insanın beyninin nasıl yandığını anlamaları imkansız.

(bkz: göbekte morarmamış tek yer kalmaması)

kızlar yemin ederim bu borsa denilen meret resmen benimle dalga geçiyor. adamlar ana haberlerde rekor kırdık diye halay çekiyor, benim üç kuruşluk hissem resmen yerin dibine girdi. allah aşkına şu piyasada para kazanan varsa bana da büyü falan yapsın, çıldıracağım artık sinirden.