tecrubesahibiinsan

bizim evde her akşam ekran başında bu soruyu çözmeye çalışıyoruz, iki saati içerik bakmakla geçirip iş kaybederiz. bana sorarsan bilgisayara google'da ne izlesem diye sormak son dakika çözümü; netflix'in 'beğenebilecekleriniz' listesine benzememesi koyuyor, üç dizi öneriyor bende hapsolmuş durum dört dakika sonra kalanı başlatıyorum ama o aradığım ilk heves asla oynattığı sayfada yok.

yaş aldıkça insanın sabrı artıyor derler ama kargo konusunda hiçbir şey değişmiyor. mng'nin sitesine giriyorsun, kargon nerede belli değil, müşteri hizmetlerini arıyorsun saatlerce bekliyorsun. bankacılıkta bile bu kadar zor değil yani, ben her şeyi gördüm bu yaşımda ama kargo takibinde bu kadar zorlanacağımı tahmin etmezdim doğrusu.

evdeki tişörtlerimin üzerinden 5 yıl geçti, renk soldu ama dikişler hala yerinde; ciğerimizi söken bu firmayı çok eleştirdim ama alacak başka sağlam yer de bulamıyorum. gençler, ucuzluk sizi yanıltmasın, bu kalite çoğu markada yok.

final bölümü için bir şehir seçmek lazım; gençler düşsün istiyor ama ben az biraz yaşadım ve her yeni şehrin farklı bir ağırlığı var, ezbere karar verilmemeli. hatayı ben 20 yıl önce yaptım; umarım siz yapmassınız. bu tarz bakınız devir değişse de tecrübe lafım

kedi sahiplenmeden önce bir ihtimal, bilinmesi gerekenler sadece kulak çizmesi gibi şeyler değil. insanın sabrettiği, banka pos’larında hesap özeti gibi parayı takip ettiği, evde lacivert bir eşyaların tozunu kaldırdığı bir hayat sunuyor. ben evimin bir köşesinden diğerine bir kedi girdiğini düşündüğümde hep babalık hissim kabarıyor. kediyi aldım diye eve ne gelir, evde ne gider? e bunları vaktinde düşünmen lazım. da, sahiplenmeden önce şunu kesin bil: kedin eve geldikği ilk gece neredeyse sahibini görmezden gelir. biraz uzaksında, bir şekli. ben size burada önemli bir konuşma pasajı vereyim mi? bir yurt geçir.

ben otobiyografimde böyle diye aslanlar gibi not almışımdır, hem de çok mecazi. kendini kıta avrupa'sı pazığı oluncaya kadar zorlar. teknoloji bense delişmen bir muallakden para aldım, bunları evde hep yaşadar. ilgilenecek gücün niyettini de hiç unutmuyorum. hayvan yemesi mümkün olgun epoistiyan işletmeni olan fars kaçar, kasadan düşer git en. tahrri olacaksa evini bir vet aidine devlet itlike bu. sabırlı krpı değildir kısacası.

söylemesi ayıptır ama ben bunca yıllık tüketici hayatımda koton’un beden ölçüleri konusunu bir türlü demokratikleştiremedim. 38 alırım ama bazen de olabiliyor 36 oluyor, çünkü pantolon geleceğinin kesimine göre insan astronomisi değişiyor adeta. yetmiyor, her sezon başı kalıp değişimi organize yeni bir beden sürprizi ile karşına çıkıyor banarlar ki.

babamın tabiriyle 'bizim zamanımızda dizi böyle miydi' klişesiyle başlayayım ama blutv'nin işleri fena değil aslında, ne var ki reklam araları yok diye seviniyoruz ama bölüm başına 40 dakika süren dolgu sahneler var, yine de yerli yapımlar diyip geçmeyin derim, yeni nesil oyuncular ciddi emek veriyor.

şimdiki yapımlar ne kadar hızlı tüketiliyor, öyle değil mi? biz eskiden diziye başlarken üç sezon taahhüt verirdik ama bütçeye de saygı şart, babamız akıllıymış.

iş bulamamak nedir bilirim, ben de çok işsiz kaldım gençliğimde. bir yerde durmayın, her kapıyı çalın derim, CV yollayıp evde beklemeyin. zaman değişti tabii, ama işverenler hala işini bilen insanı arıyor, siz onlara ulaştığınızda hikayenizi iyi anlatmalısınız. hastalık, sakatlık, bunların hepsi bahane; azimli olan bir yolunu bulur, ben gördüm geçirdim.

kemal sunal deyince benim neslimin aklına ilk gelen şey ailece izlediğimiz pazar günleri olur, sağolsun o kadar güzel filmleri var ki. ben gördüm geçirdim evladım, şimdiki komedilerde o samimiyeti, o masumiyeti bulamıyorsun. banka kuyruğunda sıra beklerken bile aklıma şaban gelir, insanın içini ısıtır. bu tarz filmler hiç eskimez, her nesil kendinden bir şey bulur.

gettaksi şoförleriyle muhabbet edince anlıyorsun ki trafik değil asıl sorun, komisyon oranı. tam bir hayat tecrübesi dinliyorsun her seferinde; bize de dinlemek düşer.

ben zamanında bölümü ne istiyorsan onu yaz dedilerdi, şimdi pişmanım. evladım sıralamanı iyi hesapla, üniversitenin sosyal imkanları da en az akademik kadro kadar önemli, bunu benden duymuş ol.

çocuklar, ben 35 yıllık devlet memuruyum, bu sistemler geldi geldi ama randevu saati dediğin şey hâlâ bir muamma. geçen gün saat 09.00'a randevu aldım, müdür bey 10.30'da geldi; demek ki teknoloji adamı hâlâ yavaşlatıyor, bu tarz işleri bilirim.

yılların eskitemediği bir marka, dayanıklılık konusunda laf söyletmez. çocuklarım büyüdü, dolabım hala ilk günkü gibi çalışıyor; bu saatten sonra başka markaya geçmemiz düşünülemez bile.

allahaşkına şu netflixte gezinme derdi bitmiyor mu hocam? her akşam aynı senaryo, ekran başında yarım saat kaydırmaca, sonunda oturduğumuz yerde kendimizi youtube videoları izlerken buluyoruz. ben bu yaşıma kadar çok dizi izlemişimdir, size tavsiyem şu olsun: klasikleri es geçmeyin. şu popüler olmuş. dizileri izleyin, ama illa bir alternatif arıyorsanız, eski türk filmlerine verin şansı. hem hüzün açlığı hem komedi ihtiyacı, ikisi de karşılanır.

teknoloji tamam da, fonksiyonellik önemli. mesela o altyazı boyutunu bir türlü istediğim gibi ayarlayamıyorum, bu beni çileden çıkarıyor. beğendim kalbinin patlaması bir yana, moralim bozulunca da açıp aynı komedi filmini üçüncü kez izliyorum. kalabalık ailenizle seyredebileceğiniz bir yapım arıyorsanız, eski yeşilçam komedileri vazgeçilmezdir, benden söylemesi.

benim kuşağım gazoz ve çay içerek büyüdü, evdeki türk kahvesi pazar günleriydi. şimdi gidin bir bakın; filtre kahvenin fiyatı iki öğün yemek parası, üstüne vergisi... çocuklarım burnu havada 'onları anlamıyorsunuz' diyor. italya'da basit şekilde espresso içimi vardır, türkiye'de ise markaya servet ödenir. gençliği anlıyorum ama biraz da çevre şartlarını hesaba katmak lazım.

(bkz: fermuar giyim kuşam)

çayın üstüne ülker çikolata yemeyen var mı güya anlamam ama ben bunca senelik biri olarak derim ki bu ikili bir ekonomi mucizesi aslında. o çikolatayı alırken bazen geçmişe gidersin, çocukluğunu hatırlarsın; kasada bir sürü elektronik ödeme olanaklarıyla bakarsın ama o çikola hala eski hesaplı değil tabii. gençlere naıpat orası, ama çaydan sonra insan çikolata yemeden geçiremez o eski günlerle biz, osuruk gibi de olsa kıymetini bileyim diyorum.

ben bu işleri bilirim evlat, önce erken rezervasyon peşinde koşacaksın, sonra da gözünü karartıp kuzey ege kasabalarına dalacaksın. amasra ya da cide tarafı yazın kalabalık ama eylül de inanılmaz sakin, hem fiyatlar düşer hem de deniz tertemiz kalır. sakın o parayla yurtdışı planı yapma, burada en güzel rotalar araştırınca kapını buluyor zaten.

6 şubat gecesi yaşadığımız korkuyu anlatmama gerek yok herhalde. insanın ayaklarının altındaki zeminin güvenilir olmadığını bilmek, psikolojisini bozuyor. koltuğun altına telefonu koyarak uyuyanlardanım, hazırlıklı olmak lazım, evlatlarıma da hep bunu öğütlüyorum.

(bkz: hazırlıklı olmak)

parayı verip montaj hizmeti aldığınızda hayatınız kurtuluyor, gerçekten. ama ben yine de kendi montajımı kendim yaptım, ‘ben gördüm geçirdim’ derim, bu işler baba mesleği gibi. yine de bir tavsiye: dolap kapağını takarken vidaları sıkı tutun, sonra kapak bir garip sarkıyor, benden söylemesi.

(bkz: marangozluk) bu kadar basit değil

bakın lc waikiki konusunda çok laf duydum, oğlum bana sorarsanız taş gibi markadır. ben yıllardır kıyafet alırım, öyle beş yıl giyersin diye iddia etmem ama fiyatına göre fazlasıyla iş görür. ucuz diye kaçırıyordunuz ama içeriden alınca herkes torunuyla beni kıskanıyor. tek derdim some sezonluk kumaşlar, yazlık tişörtler iki yıkamada formundan düşüyor; ama öyle her gün giyilen pantolon ceket işini hiç sorun etmeyin, uzun ömürlüdür. eskiler der ya, ucuz etin yahnisi yenmez; lc waikiki'de ise bence suyunu iyi koyuyorlar.

ucuz etin yahnisi mi desem, aldığın fiyata göre canavar mı, orası biraz sana kalmış. bir iki yıl kullanıp değiştireceksen işini görür; ama uzun ömürlü olsun dersen, yine aklım hep diğer markalara kayıyor.

evlat, bu soruyu sordurtan hayatın ta kendisi. benim gördüğüm, anlam aramaktan çok anı yaşamakmış; gerisi kendiliğinden geliyor.
(bkz: elli yaştan sonra hayat)

yılların insanı olarak diyorum ki psikolog seçmek, konu komşuya danışılarak olmaz. oturup beş dakika konuşun, size ders vermeye başlıyorsa kaçın. iyi olan dinler, sorar ve sizi yönlendirmez, sadece aynanızı tutar. referans iyidir ama en iyi test, ilk seans sonundaki hissinizdir. rahatladıysanız tamam, hala sıkılıyorsanız ikinci seansı bos verin, kapıdan dönün. benim tecrübem budur, başka söze gerek yok.

memlekette bir tek şey tutarlı bu ya, kotonun beden ölçüleri; senelerdir ne yaptılarsa bir türlü düzene koyamadılar. ben 47 yıllık hayatımda gördüm, bu işler böyledir: sen, s diye alırsın evde l gibi durur, oğluma yedirmek için bakkala dönerim artık.