tecrubesahibiinsan

kızım, daha önce kim kazandıysa bir daha görmedik, hesap kitap işi bankada döner ama mesele şu ki o parayı alsan beş yıl idare edemezsin bereketi olmaz. bakınız şansın kibri

herkes birikimini buraya yatırdı şimdi oturup zarar hesaplıyor, görmemiş miydik 2008'i de aynı tantana vardı bu tarz bakınız balon ekonomisi.

çalma listeleri kişisel zevkine göre şekillenir ama dinleyen yok. millet sırf havalı dursun diye liste yapıyor bence.
(bkz: playlist modası)
(bkz: kim dinliyor bunları)
(bkz: reklam dinlememek için nedensiz liste)

tavuk seven bir milletiz, o yüzden bu markanın büyümesi kaçınılmaz ama temkinli olmakta fayda var; büyük balıklar her zaman küçükleri yutmaya heveslidir.

bu uygulama hayatımıza girdiğinden beri taksi çağırmak bir miktar kolaylaştı, kabul ediyorum. ama hala 'şoför bey neredesiniz' diye aranan bir sistem var ya, buna çözüm bulunamadı gitti. geçen gün bir arkadaşım anlattı, taksiyi çağırmış, şoförler onaylıyor ama kalkış yok; sonra 'taksi geliyor yazıyor ama 20 dakika beklersin, bırak düz yoldan el kaldır' dedi. bazen insan diyor ki güvenlik önlemi var diyorlar ama navigasyon mu takip edilmiyor? diye düşünüyor insan.

bir de bu uygulamada seyahat geçmişi ve tahmini ücret iyi hoş da, kredi kartı tanımlama işi hep sorunlu. bankacılıkla haşır neşir olmuş biri olarak söylüyorum, bir torba nakit taşımaktansa bu işi dijital görmek isterim ama sistemler tam oturmamış henüz. işte böyle, tecrübe ettikçe göreceğiz.
(bkz: taksi deyince akan sular durur)

yine bir tiyatro sahnesi, grönland'ı satın almaktan bahsetmesi bile başlı başına komedi. bizim millet banka kredisi çekerken o kıta peşinde, 47 yıllık tecrübemle söylüyorum kimse ciddiye almasın.

rapor yayınlandı, herkes şoke oldu havası var ama ben sizin kaç yıldır bu işlerin içinde olduğunuzu bilirim. ihmaller zinciri dediğin şey, en zayıf halkadan başlar, yıllardır söylüyorum.
(bkz: otel yangın güvenlik raporları)

geçen oğlum anlattı şu playlist meselesini, bir de reklamsız dinleme var diyor. sanki eski radyoda araya giren sansürlenmiş arap şarkısı gibi midir bilmem. üyeliğe sıcak bakmadım ama internet bankacılığına tık tık şifre girer gibi düşün, derin mevzu. (bkz: uzun süreli kullanım) (bkz: paranın sonu gelmez cihana)

buzdolabının fanı iki aydır zırıldıyor, servise kaç kez arı kalktım bilmiyo. oğlum diyo atın gitsin, yok be evlat ben bu markanın ilk çıkan telefonlarından hatırlarım, eskiden sağlamdı şimdi derman kalmamış. paranız boşa gitmesin, garantiye bel bağlamayın.

rüyada para görmek genelde hayra yorulmaz, bilirsiniz. benim başıma geldi, meğer bir işte dikkatli olmam gerekiyormuş. eski büyükler derdi ki rüyada para görmek üzüntüye işarettir.

ben oğlum için araştırdım bu işleri, okul mu sağlık mı hepsi var ama insan kendi memleketinin rahatlığını arıyor sonra. dil zaten ayrı dert, bürokrasi ayrı; bugün birkaç euro'nun hesabını yapmadan edemiyorsan oturduğun yerde kaşınmış oluyorsun. evet imkanlar var ama birileri hep 'değer mi?' diye sorgular evlat.

belli bir yaştan sonra her dijital platformun bir gün sizi sinir krizine sokacağını tecrübe ettim. tutup da arayamıyorsun, e-posta atıyorsun cevap gelmiyor, muhatap bulmak imkansız. paranızı alırken çok hızlılar ama sorun çıkınca ortada yoklar, bu kadar basit.

ben derim ki bu anlaşmadan çıkmak ateşle oynamak, faizler falan uçabilir dikkat etmek lazım evlat.

biz tecrübe etmiş bir babayız evlat, bu işlerin altında kalmışlığım çoktur. bir insanın toksik olduğu ne zaman belli olur bilir misin? sen en savunmasızken bir adım atar. işte o anda sınırını çizmeyecek olursan, adam geceleri rahat vermez. bankada da olur işte, bazı müşterilerle; teknolojide karşılaştığın kötü yazılımcılık da. itiraz gerektiğinde dik dur, geri adım atma derim, o andan itibaren kırmızı çizgiler belirir.

(bkz: toksik davranışa karşı sınırlar)

bu işin kitabı olmaz ama tecrübeyle sabittir ki, doğru zaman diye bir şey pek yoktur. siz her şeyi planlarsınız, ev hazır, banka hesabı göz alır, maaş yatar, sonra bir türlü olmaz ya da hiç beklemediğiniz bir anda müjdeli haber gelir. iki çocuğum var, söyleyeyim: o karardan sonrası zaten başka bir dünya. stresi, sevinci, uykusuz geceleri hepsi başka. ama kredi kartı ekstrenizde hiç görmediğiniz harcama kalemleri oluşacak, paramil ile aranız bozulacak, biraz fazlacık dua edin çareniz budur.

işin içine yumurta ve peynir girince ben bildiğinizi unuttururum, konya'daki köy kahvaltısını bilene anlatırım. boş işlerle uğraşan yerlere para vermeyin.

flo mağazalarına girince insanın aklı hep 'acaba bir iki ay sonra tabanı dökülür mü?' sorusuna takılıyor. ama itiraf edeyim şu klasik siyah spor ayakkabıyı aldım, iki yıldır giyiyorum hâlâ sapasağlam. konforu da fena değil, ayakta uzun saatler geçirecek kadar rahat yani.
(bkz: flo nun bilinmeyenleri)

alkolü bırakmak dediğin öyle hemen olmaz, irade ister. gençliğimde bolca denedim, en temizi kafada bitirmek. sigarayı bırak gibi içmeyi değil, istemeyi bırakacaksın.

şimdi bu uygulama çıkalı kaç yıl oldu ama hala insanlar birbirini yiyor. koca koca şoförler 'bin taksiye git işine' demek yerine gidip birbirlerine sallıyor, müşteri de mağdur oluyor. teknoloji ne güzel şey aslında ama bu kadar kargaşaya da gerek yok.

her hafta bir tane gecikme bahaneleri görüyoruz. sözde büyük teknoloji şirketi ama kargoyu ayarlamak için hala bir sistem kuramamışlar. hadi diyelim ki pandemi dönemi yoğunluk oldu, şimdi ne bahaneleri var? ben gördüm bu işleri, 90'lardan beri alışveriş yaparım; o zamanlar kargo diye bir şey yoktu, postacıya güvenirdin. şimdi her şey dijital ama gecikme aynı. özellikle son siparişimde 3 gün gecikti, kargo takip numarası verdiler ama bir türlü elime ulaşmadı. müşteri hizmetleri de meşgul, mecburen bekliyorsun.

yeşil pasaport isteyenler biraz abartıyor sanki. ünlü olunca milletvekili geçinenler bile var, demet hanım da sanatçı olarak kendini devlet memurundan üstün görmüş olabilir. pasaport almak zaten bu kadar kolaylaştı, bence bir zahmet sıraya girsinler. bu tarz (bkz: yeşil pasaport kime verilir) bu tarz (bkz: sanatçı pasaportu polemiği)

ben de çeyrek asır önce yolları aşındırdım, bankacılık işlemleri desen hep zordu. şimdikiler kolay ortamda bile yurt dışında tutunamıyor.

patronla kavga etmek bir satranç oyunu gibidir bence. önce sinirinizi kontrol edin, eğer maaş pazarlığı ise odaya girmeden önce tüm kozlarınızı belirleyin, yoksa karşınızda bir usta yiyici bulursunuz.

bu icardi ve wanda meselesini görünce insan ister istemez 'yine mi?' diyor. 'sonsuza dek aile' açıklaması yapıyorlar ama böyle şeyler genelde yeni bir krizin habercisi oluyor. ben çok gördüm, tv programlarında bir hafta 'ayrılıyorlar' de ertesi hafta 'barıştılar' derler. marketteki fiyatlar gibi bunlar da sürekli değişiyor. paran varsa dert paran yoksa başka dert, özet bu.

bakınız icardi son durum bakınız wanda nara bakınız futbolcu aile krizi

evladım ben 47 yıl gördüm bu işleri, bir depresyon gelir geçer ama banka ekstrenizle başınız derde girsin ona yanarım. (bkz: bankacılık acımasızlığı) (bkz: tecrübe konuşur) (bkz: teknolojiye temkinli bakış)