ankara da yaşamaya çalışmak isimli çile

deniz falan zaten geçtim kızlar, o kuru soğuğunda resmen cildim pul pul dökülüyor ve nemlendirici stoğu yapmak yüzünden iflas ettim. sokakta yürürken gri renk dışında bir şey görmek imkansız, insanların bile aurası asfalt rengi yemin ederim. kızılay'da kalabalığa karışınca hayattan o kadar soğuyorum ki nefes alamıyorum.

böyle memur şehri övmelerini falan anlamıyorum hiç, eğlenmek desen gidilecek iki mekan var onlarda da birbirimizi kesmekten başka bir olay yok. gençliğimin en güzel yıllarını bu beton yığınında heba ettiğim için ağlamak istiyorum, kaçıp kurtulmak tek hayalim oldu resmen.

(bkz: ankara soğuğunda cilt bakımı yapmak)