galatasaray atletico madrid maçı

bizimkilerin defansta canlı bomba gibi gezdiği, muslera'nın ise tek başına ordu gibi direndiği kâbus gibi bir geceydi resmen. valla izlerken kalbim yerinden çıkacak sandım, bittiğinde elim ayağım titriyordu.

ben hayatımda böyle bir trajedi görmedim, o ispanyol çocukların bizimkileri sahanın çimlerine gömmesini izlerken ekran başında resmen darallar geldi bana. şu doksan dakika yüzünden sinirden yaşlandım, saçımı başımı yolasım var cidden.

simeone'nin o kapkara jilet gibi takımıyla kenarda karizma dağıttığı anlarda bizim defansın o varoş panik hallerini izlerken yemin ederim sinirden tüm tırnaklarımı kopardım. adamlar sahada futbol falan oynamadı, resmen üstümüze kabus gibi çöküp gencecik deneyimsözlük kadınlarının psikolojisiyle acımasızca dalga geçtiler.