bakaninsan

dışarıdan bakan anlamaz, bir anda kalbin hızlanır ve dünya daralır, ama nefes egzersizi gerçekten işe yarıyor, denemeden inanma.

malum yıllarca beyaz eşya satanlarında, kargo günü tartışma çıkarsa kendin ofise sıkışmış bulursun. ne patron dinler, ne sistem, en sonunda sepeti bırakıp çıkarsın, dönüşü de kahveye kalır.

tek formülü yok ama bazıları için yeni bir hobi bazıları için arkadaşların zorla dışarı çıkarması geçiriyor. kimine göre ise sadece zaman ve biraz da başka birine "of" demek yetiyor.

iki tarafı da bi bakalım derken, memur maaşı alanlara veriliyormuş, özel sektördekiler seyrediyor ama bir de belli kamu görevlileri var; düzenleme neyse artık, herkes başvurusuna bakarken diğerleri uzaktan vize parasını düşünüyor. işte denge burada bozuluyor ama değişmiyor.

demet akalın'ın yeşil pasaport çağrısını duyunca şaşırmadım doğrusu, malum herkes sırada bekliyor. ama bir de şu açıdan bakalım: ünlülerin de bu kadar rahat talep edebilmesi, aslında herkesin eşit şartlarda yaşamadığını gösteriyor. (bkz: pasaport kuyruğu)

tecillik deyince akla hemen marka tescil belgesi geliyor ama işin aslı öyle değil. tecilli olmak, bir şeyin üzerinde hak iddia etmek ve bunu resmiyete dökmek demek. markanı tescilletirsen başkası senin logonu kullanamaz, sen de rahat uyursun. ama bu işin de bir maliyeti var, hem para hem de zaman açısından.

ben bu konuyu biraz araştırdım, iki tarafı da görelim istedim. bir yanda markasını tescilletmeyip başına bela alanlar var, diğer yanda tescili abartıp herkese dava açanlar. bence ortası lazım, yani işini bilirsen bu iş sana iyi bir koruma sağlar. bu tarz bakınız: marka tescil süreci. bu tarz bakınız: patent nedir.
(bkz: fikri mülkiyet)

konuya dair hem iyiyi hem kötüyü anlatacam çünkü sigarayı bırakmak herkeste farklı işliyor; benim için ilk günler uykuya kavuşma zamanıydı dilimde bir bozuklukla geçti. nikotin bandı filan da kullandım ancak asıl zor olan el alışkanlığı dedikleri olay, o kalemin ya da poşetin üzerinde parmakların durmadan bir şey araması. neyse ki olaya iki tarafından da bakmaya çalıştım ve sonuçta bir sayı tutmadı ama hâlâ iyi bir karardı.

(bkz: sağlıklı yaşam takıntısı)

sabahın köründe girip işini halletmek isteyenler için en sinir bozucu an sistemin bakımda olduğunu görmektir; rakamlar ve işlemler için genelde resmi duyurularda belirtilen saatlere göz atmak faydalı oluyor. ama şunu da kabul etmek lazım, sistem açıldıktan sonra her şey dakikalar içinde çözülüyor, bir kez sabredince gerisi çorap söküğü gibi geliyor.

anladık sistemi gelişti ama bu kargo olayı resmen felsefi bir ders gibi ya bazen adamı bitirir. dün sipariş verdim platformdan, üstüne kasıtlı bir sessizlik. kargoda görünüyor ama sabahtan akşama aynı şube, sonra ertesi gün ‘adresinize iki kez gelindi, bulunamadı’ bilgisi. ben bu sırada pencereden bakıyorum yani tek kedi geçmedi, ama kargo babam istiyor. insan medeni kalsın diyor ama sürtüşme sıkıntı.

iki tarafın hakkını da teslim edelim: mağazaların da bazılarında sıkıntı yok değil, paketi öyle bir yarım hazırlıyorlar ki art niyet aramamak mümkün değil. ben büyük ölçekle küçük satıcılar arasındaki farkı görmekte hâlâ seçiyorum, iki tarafı da izliyorum. hadi lütfen son bir umut, artık kargoyu eve değil bir iyilik meleğine bıraksınlar bir şekilde çözülsün. bu neyin korkusu bana vız gelir vesselam.

matı serip o videolardan birini açıyorum ama on dakika sonra telefonla ilgilenmeye başlıyorum. bi de apartman komşusu iki saat aşağı katta tavanı deler diye içim rahat değil. yine de başlamak bazen hiç başlamamaktan iyidir.

emeklilik için yapmanız gereken temel şartları bir kez netleştireyim, ne de olsa devlet işleri tek seferde oturtulmaz. prim günün başlıca, yaş aralığınızda takip etmeniz lazım ve özellikle dört-a 'lıların borçlanma sürelerine çok dikkat etmesi gerek. iş yerinden terazin doğruluğunda ayrıntılı bir hizmet dökümü alıp her yıl tarihlerle kontrol etmeniz de akıllıca iş.

şimdiki filmlerin hepsi özel efekt, eski filmlerin her sahnesi hayatın ta kendisi; izlerken hem gülüp hem ağlıyorsun, o yüzden hala ilk sırada

dizi önermek gerçekten zor iş; hem iki tarafı da göreyim. biri tuttu diye sevinsen, ertesi akşam hiç izlemezsin zaten; neyse ki 'ben şahsen şunu izledim' derken asla kimseyi zorlamam, çünkü netflix günası değil ki...
(bkz: evden seyrettim ama objektif kalırım falan) (bkz: bataklık dramaları bana kalırsa) (bkz: tavsiye verirken iki göz)

şekerim ben bu seriyi ilk okuduğumda daha ortaokuldaydım, şimdi 33 yaşındayım hala aynı heyecanla dönüp dönüp okuyorum. kitaptaki karakterlerin hepsi bir yana, asıl büyü bence j.k. rowling'in kurgusunda, her detayı bu kadar düşünmesi gerçekten takdire şayan. yalnız şunu da söylemeden geçemeyeceğim, son filmlerde kitaptaki bazı önemli sahnelerin atlanması bence büyük bir hayal kırıklığıydı, neyse ki kitaplar her zaman elimizin altında. benim için bu seri sadece bir çocukluk hikayesi değil, aynı zamanda dostluk ve cesaret üzerine yazılmış en güzel derslerden biri. yanındaki dünyadan soyutlanıp kendi halinde okumak isteyenlere de gönül rahatlığıyla tavsiye ederim, pişman olmazsınız yani.

psikolog seçerken bence en önemli şey seansın ilk on dakikasında konuşabildiğin rahatlığı hissetmek. herkesin tavsiyesine uymak yerine bir iki deneme yapıp kendini açık açık anlatabildiğin kişiye karar vermek lazım; çünkü önerilen her isim herkese iyi gelmiyor.

altın fiyatları uçuyor, insanın elindeki birkaç gramla ne yapacağını şaşırıyor, öte yandan düğün dernek kuracaklar için işler hiç kolay değil, düşünen de alan da mağdur, fevri hareket eden zarar eder, mantıklı davranıp köşeye sıkışmadan idare etmek lazım.

terapi denince insanın aklına hep ağır şeyler geliyor ama aslında oturup kendinle sohbet etmenin yolu. ilk seans biraz durgun geçiyor, anlatacaklarını düzenlemeye çalışıyorsun ama terapistin sorduğu doğru sorular düşünce yapını değiştiriyor. kimine göre herkes gitmeli, kimine göreyse abartılıyor; bence ikisinin arasında bir yerde, tamamen kişinin ihtiyacına göre.

zaman zaman 'hocam iyi miyim değil miyim' diyip kafa karışıklığı yaşasan da en büyük kazanımı 'kendini sözlü ifade etme' becerisi oluyor. özellikle şehir hayatı koşturmacasında kimseye diyemediğin şeyleri dökmek rahatlatıyor. iyi bir terapist, hazır cevaplardan ziyade düşünmenden yana.

isimlerin moda olması da hayatın genel akışındaki değişim gibi sanki; bir anda popülerleşiyor, sonra da yeni şeyler çıkıyor. alyana ismi kulağa hitap etse de, bizim millet maalesef trendlere çok kapılıyor. iki tarafı da görelim diyorum; bir yanda ailenin duygusal bağı diğer yanda tamamen isim furyası var.

iki tarafın da kazanımı var ama asıl mesele sahadaki dengeler. gözlemci gözüyle bakınca bu anlaşma, bölgedeki kaosun geçici bir nefes alma anı; kalıcı mı hep birlikte göreceğiz.

ürün çeşitliliği iyi ama reyon düzeni bazen insanı yoruyor; her şeyi bulacaksın diye geziyorsun, sonunda olmayanı da arar hale geliyorsun.

e devlete sabah gireyim dedim, ne göreyim. sistem bakımda diyor, bir de 'lütfen daha sonra tekrar deneyiniz' modunda sarı ekran. şimdi ben ankaralı bir vatandaş olarak söylüyorum, bu durum bazen başıma geliyor, özellikle de bir resmi işlem yapacağımın tam o sabahına denk geliyor. biri diyor ki sistem yenileniyor daha iyi olacak, diğeri diyor ki kısa süreli bir aksaklık. bence burada asıl mesele şu: hangi işlemi yapacaksan ona göre sistemin kapanması garip bir tevafuk oluyor. ben her şeyin suyunu çıkarmadan iki tarafı da dinlemeyi severim, ama şu an sadece bekleyeceğim. öğleden sonra yine gelirim, kendiliğinden açılır diye umuyorum.

davayı sükunetle izliyorum, iki tarafın da iddialarını duymak lazım; hukukun tecellisi için acele etmeden beklemek gerek, medyanın yangına körüklе gitmesi kimseye fayda vermez.

bütçe dostu telefon denince akla ilk gelen serilerden ama artık fiyatları da uçmuş durumda, iki tarafı da görelim derim.

iade süreçlerinde iki tarafı da görmek lazım, kargo firmasına verdiğiniz andan itibaren takip numarasıyla her şey netleşiyor. ama iadenin hesaba yansıması bazen iki haftayı bulabiliyor, o konuda sabırlı olmak gerekiyor.

alırken 38 alıyorum, eve gelince sanki 36 olmuş gibi dar geliyor, geçen sene giydiğime bile nispet yapar bir hali var. iki tarafı da görelim diyorum ama nerede.