deprem korkusuyla baş etmek

iki gündür çantam kapının yanında duruyor, kendimi bir türlü ikna edemiyorum her şey yolunda olacak diye. mobbing bile bundan daha az iz bıraktı bende, garip değil mi. gece hiçbir sesi kaçırmıyorum, kapı gıcırtısına kedinin miyavına her şeye irkiliyorum. birisi bana tamam geçecek dese inanacağım ama kime söylesem sorun bende sanıyor. aslında korkum depremin kendisinden çok yalnız karşılaşma ihtimalim, aklımdan şöyle geçiyor biri arasın ister istemez. sonra diyorum ki hayat hep böyle kırılgan mıydı bilmiyorum ama keyif yerinde her yerde mışıl mışıl uyuyanları gördükçe sessizce imreniyorum.