türkan şoray ın o buğulu ve abartılı bakışları

eski türk filmlerine her denk geldiğimde ekrana inanamayarak bakıyorum. kirpiklerine sürdüğü üç ton rimel yetmiyormuş gibi, kameraya doğru öyle bir bakış atıyor ki ekrandan fırlayıp bütün yaşam enerjimi emecek sanıyorum. bir insanın hüznü, neşeyi, dramı sadece gözlerini devasa bir şekilde belerterek anlatmaya çalışması beni izlerken inanılmaz yoruyor.

tamam zamanının efsanesi, güzelliğine lafımız yok falan ama o suni mimikler, o aşırı dramatik ve uzun uzun süzmeler günümüzde o kadar yapay ve komik duruyor ki anlatamam. her sahnede gözlerine yarım litre limon sıkılmış gibi acı dolu bakması beni gerçekten çok darlıyor kızlar, yapamıyorum ben.