kedi mi köpek mi diye düşünmekten kafayı yemek

aylarca süren ve en sonunda beynimi pelteye çeviren o muazzam kararsızlık anı... bir yanda sadece kendi keyfi istediğinde kendini sevdiren, bağımsız tavırlarına aşık olduğum minik tüylü bir narsist var, diğer yanda eve her girdiğimde dünyayı kurtarmışım gibi sevinç krizleri geçiren, ilgi delisi sadık bir sevgi yumağı.

kızlar yemin ederim instagramda iki saat kedi videolarına bakıp 'kesinlikle asil bir kedi annesi olmalıyım' diyorum, sonra kahve içmeye indiğimde peşimde koşan yavru bir golden'ı görünce mutluluktan gözlerim doluyor. karar verememekten yüzümde kocaman sivilce çıkacak diye korkuyorum. en sonunda mantığımı tamamen kaybedip ikisini birden alacağım ve koca bir hayvan kreşi anasına dönüşeceğim diye inanılmaz geriliyorum.