denizi olmayan şehirde hayatta kalma mücadelesi

ilk taşındığımda her hafta sonu avm gezmekten ruhum inanılmaz daraldı. bir gün kuru asfaltın ortasında sinirden ağlayarak telefondan martı sesi falan dinledim. nem yok diye saçlarım süpürge teline, cildim de kurumuş kertenkeleye döndü kızlar, resmen çürüyorum buralarda.

iki yudum deniz havası alacağım diye bozkırın ortasında kuruyup gitmek kaderimmiş, valla katlanılacak gibi bir acı değil bu.