kafanın içinde sürekli felaket senaryosu yazmak

yemin ediyorum bir gün bu yüzden beynim kendi kendini imha edecek. erkek arkadaşım on dakika mesaj atmasın, kafamda direkt onun okyanusta dev köpekbalıklarının saldırısına uğradığı ya da uzaylılar tarafından kaçırıldığı senaryosunu o kadar detaylı yazıyorum ki, resmen oturup yas tutup ağlıyorum. sonra "şarjım bitti bebeğim" diye döndüğünde adama sıkıca sarılsam mı yoksa üstüne atlayıp saçını başını mı yolsam bilemiyorum.

uyumadan önce yatakta tavanla bakışırken evi su basarsa kedimi hangi sepete koyup apartmandan nasıl kaçacağımı bile saniyesi saniyesine planlıyorum, inanın inanılmaz yorucu bir mesai. deneyimsözlük'teki diğer kafası susmayan kız kardeşlerim eminim beni çok iyi anlıyordur, bu resmen bitmek bilmeyen, yönetmeni sadece benim olduğum gişe rekortmeni bir psikolojik gerilim filminin başrolünde olmak gibi bir şey.