spor salonu kaderin olur mu

bir ara gitmeye karar verdim ama insanlar o kadar gürültülüydü ki kaçtım resmen. yine de kimse sormaz halini, makinelerin başında bekleyen tipler hep aynı. bazen diyorum keşke biraz daha kendime gelebilsem, ama yok işte elimin kiri. (bkz: hayat bir koşu bandı)