• bugün (194)
  1. pencereden sokağa bakıyorum, aşağıda çocuklar top peşinde koşuyor, bizim evin karşısındaki kafede birileri gülüşüyor. sonra ekranda bu ikilinin 'aile olduk' haberini izliyorum ve her şey ne kadar uzak geliyor. insanlar özel hayatlarını bu kadar yüksek sesle yaşarken, biz mahallemizin sessizliğine kendimizi saklamayı seçmişiz. az önce balkondan portakal ağacının kokusu geliyordu, aile dediğin şey biraz da bu değil mi, kokuyu içten içe hissetmek. bu açıklamalar bana artık bir tiyatro gibi geliyor, perde inince kim gerçek kim rol yapıyor belli değil.
   tümünü göster