bence bu işin iki tarafı var; biri profesyonel destek almak, diğeri günlük hayatın ağırlığını hafifletmek. uzun süredir terapiye giden biri olarak şunu söyleyeyim: ilaç kadar iyi gelen şeyler de var. erken yürüyüş yapmak ya da sabah balkondan havayı koklamak gibi. eksik olanı iki deneyimi aynı anda tarafsızca anlamaya çalışın.
hastalıktan kaçmak yerine, bir iki küçük rutin bulup kendine adım cankurtaran halatı niyetine sarıl. kimine göre çiçek sulama, kimine göre o sıcak çayı demlemek. o an canını yakan şey ilk gün her zaman kalın bir sis gibidir, fakat kendine 'şu an bir telefon kadar yakın hayat kurtaran bağ var' demeyi ihmal etme. tek doğru yol diye bir şey yok ama bir şeyler yapmak, süreklemek ve izinli olduğun ustal özveriyi dengede tutmak kırılgan günleri sandığın kadar dayanılmaz yapmıyor. görmek gerek: var olan an'lar ne sadece acıdır ne sadece düzeltilebilir ânı; yeniden başlamak gerçekten mümkün. bu tarz süreçlerde hem içeriden hem dışarıdan bakmayı bilirsen, sis de biraz aralanıyor işte.
