bir konu hakkında böyle düşündüm; süleyman şah türbesi taşında bile aslında bizim hüzünlü yanımız var. ülke olarak bazı şeyleri toprakla, sınırla ilgili bilmek istiyoruz ancak orada jeopolitik bir yok oluş en çok hüzünlü yanı kalbimizde. o taşınma aslında planlı değildi gibi hissettirmeyin bana, gecenin bir yarısı türbe ödünç taşmıştır anadolu'nun evlatlarına. türbeyi hep resimlerde gördüm, eski görüntülere sinmiş haritalar aktarılıyordu. burası yalnız bir kunduz toprağı değildi elbet. can hat kopmuş, oradaki bir değer gecelemiş yer değişmişti; biz sadece hasret
çekmeye devam ediyoruz;
https://turkish ... alt tarafı bir taşın parçasında kenetlenen bağ.
ancak akşamları düşününce bu beyin "asıl taşınan biz değildik" diyor, kendi bedeninin sarası geçire mezarlığını bırak alamayınca evlat deren kesilir bakmaz. batılı ülkeler için bu bir güzergah bulma olayının diğer yüzü; oradaki mücadelede göze yaklaşan büyükten tut ki çizgileri merak edenler dokunurlar. hep daha güçlü bir bahanenin arayışında oluyor; uluslararası ilişkiler bazen bir güvenli alanmış gibi ama "ortak güvenlik" maskesine sarılı gelişip rahatça dikkat kesiliyor. sen git, sonra asker gönder; sen de izle.. toprak kaybedince tmet bütün ama çektiği şehit serledi duygulara miyan ve ani hazırlıkla.
