gurbette fenerbahçe galatasaray kavgasına tanık olmak ilginç bir deneyim. burada insanlar maçları izlerken kişisel restleşmeleriyle izliyor değil de türkiye'den uzak kalmanın getirdiği bir hasrelikle izliyor gibi. benim için bazen bir derbi maçı, memleketi sevene kadar telefon açıp simitçideki abiyle konuşmaktan farkı yok. neticede takım tutmak da bir nevi vatan hasreti. iki taraf da miğfer alıp evlerine gömüyorlar, tartışmalar uzayıp gidiyor. almanya'da işyerinde işçi olmak başkadır, beşiktaşçı olmak başkadır. ama şimdi burada iki takımın taraftarları kardeş gibidir; türkiye'den ne zaman bahsetseler atışmayı bırakıp memlekete dair birilerini anarlar. velhasıl ne fener ne galatasaray; elin adamı maça değil hasrete kilitleniyor. tabi bir de çay molasında hangi statta kaç kere maç izledik muhabbeti var, o apayrı bir yarış. ben sadece bir gözlemciyim, benim için onsuz kalanlar seyirlik.
