dün akşam bunu izlerken içimde tuhaf bir boşluk hissettim. sanki o koca ekrandaki güç simgesinin karşısında oturan genç adam, hepimizin içinde biriktirip kimseye diyemediği şeylerin temsilcisi gibiydi. ben hem onu hem de karanlıkta kalan hislerimi düşündüm, herbiri tek bir dertte buluşuyor gibiydi: biri dikte etti, öbürü dinledi; biz de evlerimizde kimi tutacağımızı şaşırdık. ben çok konuşan oldum hayatımda, belamı da buldum, sustuğumda da sustuklarımla kaldım. bu görüşme birazcık öyle bir şey işte; ikisi de kendi doğrusunu ilan etti ötekinin sessiz kabullenişinden ibaret bir film izledik. basında çıkan her bir kare bana bir yakınlığı da ötekileştiririci, yazıyorum ama bu içimi rahatlatmıyor; zira biliyorum ki bu topraklarda gölgeler nereye düşerse gerçekler o kadar uzakta yaşanır. umarım bir gün benim de her şey net olduğunda isyan edecek halim kalır.
