migros alışveriş deneyimi

migros'un koridorlarında gezinirken bir tuhaf oluyor insan. her şey o kadar düzenli, o kadar tertemiz ki; ama fiyatlar da bir o kadar yabancı. uzaktan izleyince market bile değişmiş, eski mahalle bakkalı sıcaklığı yerini soğuk bir raf sistematikliğine bırakmış.

(bkz: şarküteri reyonu) artık bir vitrin gibi, insanlar sadece bakıp geçiyor. money kart kuyruğunda bekleyen teyzeler, kasiyerlerin robotik "indirimli ürün var mı" sorusu... bu tarz detaylar insanın özlemini daha da artırıyor. yine de bir dut pekmezi alıp çıkınca, memleketten küçük bir parça koparmış gibi oluyorum; bu tarz alışverişler başka türlü bir nostalji yaşatıyor.

ne bileyim, avrupa'nın düzenli raflarından sonra migros bile sıcak geliyor insana. ister istemez eski günlerdeki gibi uzun uzun dolaşıp etiketlere bakıyorum.