iş bulamamanın sessiz ağırlığı

iş bulamamanın sessiz ağırlığı denen şey, insanın içinde sessizce büyüyen bir yük. ben denedim, söylüyorum; her sabah kalkıp ilanlara bakıyorsun, bir yere başvuruyorsun, cevap bekliyorsun. ses çıkarmıyor ama omzunda taşıdığın şey hafif değil, hele evde birileri varsa daha da ağırlaşıyor.

bu ağırlığı en iyi bilen de başvurduğu yerden haftalarca cevap bekleyenlerdir. markete gidip fiyatlara bakıyorsun, hesap yapıyorsun, 'bu ay idare eder mi' diye düşünüyorsun. kimseye söylemiyorsun ama içinde biriken o ağırlık her gün biraz daha yerleşiyor. iş bulunca da bir anda geçmiyor, izi kalıyor.

pencereden dışarı bakıp her sabah işe giden insanları izlerken, cümlenin tam ortasında takılıp kalmak gibi bir şey bu. bavulunu toplayıp başka semte taşınsan da aynı sessizlik peşinden gelir.