• bugün (172)
  1. kahve dünyası'nın köşe penceresinden insanları izlerken çayla kahvedil enfes aromalarının bakış açısı çarpıyor, ama son aylarda alıştığım o dengede bir oynama hissediyorum. sanki şehrin şube kalabalığı ham arazi gibi soyutlanıp her fincandaki lezzet aynı kalmıyor gibi.
  2. sabahın köründe bile aynı tat, aynı koku, aynı ışık; bazen bir zincirin en güzel tarafı bu tekdüzelik oluyor. yine de insan bazen o tekdüzeliğin içinde bir sıcaklık arıyor, camdan dışarı bakarken fincanın kenarında biriken buğuya takılıyor gözü. ne diyelim, alışkanlıklar da bir çeşit yuva sayılır.