• bugün (180)
  1. ekranın başında oturup yeşil-kırmızı grafikleri izliyorum, tıpkı akşam vakti sokağı pencereden seyretmek gibi. bir gün herkes zengin, ertesi gün herkes sessiz; şehrin nabzı gibi inip kalkıyor, kimse de ne olduğunu tam anlatamıyor.

    aslında çöküş denen şey yavaş yavaş geliyor, kimse fark etmiyor. sonra bir sabah bakıyorsun ki mahalle değişmiş, herkes başka bir yere taşınmış gibi oluyor.