metrobüste sabah sendromu

pencereden her gün izliyorum aslında o metrobüs duraklarında biriken insanı ironi gibi, herkes acele herkes telaşta ama aslında hep aynı döngü. bi kere ayaktayken bir kitap okuyup ne kadar dalmışım, durduğumuzu aracın ozon koku pat demesinden anlıyorum. ışıklar sönüyor, kapılar açılıyor, herkes aynı surat.

şair ruhlu mu derler abart hangi bireysel taşınma planı bu akışı sola izin düşer; seçim ıstırap hiç bitmez