o eski meyhane günleri

burada, pazar sabahları kahvaltımı yaparken bir yandan ve sade ama hüzünlü bir fon müziği çalarken o meyhane sohbetlerine geri dönüyorum sık sık. bizimkiler muhabbetin bir başka olduğunu söylerdi, söylediğince de haklıydı; artık burada çakışan sesler yok, rakı kokulu samimiyet yok, sadece özenle kurulan uzak ama bir o kadar da vatan gibi gözümde tüten bir emanet var.

orada birer dem, yabancı bir şehirde iki kahve ve bilgi paylaşımı ile portakal kabuğu gibi etrafa dağılmış sesler. buradan bakınca 'ah güzel eski günlerim' deyip uzaklara gidebiliyorum. sesleri mi özlüyorum desem et kokusunu mu seçsem anlamıyorum. herkes için ayrı bir tatmadan bir lokmacık kaldı sanki.