çocuk yapmak

çocuk yapmak deyince herkesin maratonu dudak büküp 'aa küçücük tatlı bir şey' demesi geliyor, ama insan bunu bir de gece iki kere uyanan birinin gözünden dinlesin. kendi açımdan söyleyeyim düşüncem hep iki uç arasında sallanıp duruyor; bir yanım merak ediyor, öbür yanım tecrübe denen kıymetlim bana tesbinle mesaj çekiyor, 'önce dur, iyi misin' diye.

sonuçta ilişkilerde bile bir sürü dengeyi taşımam gerekti; iş yerindeki mobbing derdinden, kişiliksiz arkadaş çevresinden, günün sonunda o eve dönüp birine 'işte kendim' diyebilmek meselesi. bu yüzden çok moral vermek istemem ama karar bu büyüklüğe lâyık.