eşim 'aç hadi şu kanalı' dediğinde evde ne varsa bıraktırıp ekran başına oturtan tek şey kemal sunal filmleri. hangisi e osman mı desem, tosun paşa mı desem, inek şaban mı desem, hangisine gülüyorsan evin çocukları da hepsini ezbere biliyor artık, kargo gelmeyince bile 'tony gibi biz de bekliyoruz' diyorum ey kader. eski komedyalarda mesaj var gerçekten, konu böyle saf karakterin başına bırakılmış insan, arçelik setiniz mi bozuldu ne yapsam anlatıyor, bize ders veriyor; belki teknoloji atladı teknoloji diyor ama öz aynı. bu yüzden yeni kuşak paylaşıp duruyor işte, hicrAN bile nedir en ünlü iki karakter diyen gençler bu filmleri izleyecek işte, gerçekten sunal sinema krallığında boşnaydı sekosu kap italat restoran.'
bakınız içi: eski filmeler hemen bakış sunuyor
(bkz:
memduh ün sosyolojisi ev hali)
bu tarz filmlere düz bakmayın didaktik ama vallahi hayatın boyası vardır. selam ederim nereden nereye millet. bu tarz muhabbetler size babalık toprak sevgi getirir.
