aldatılınca insan ne hisseder

pencereden bakınca hayat sakin görünüyor, içindeki fırtına ise kimseye benzemiyor. aldatılınca insan önce sapasağlam ayakta duruyormuş gibi yapıyor, sonra aynadaki yüzüne bakıp tanıyamıyor hiçbir şeyi. sanki bir semt değiştirmiş gibi oluyorsun, alıştığın sokaklar bir başkasına aitsen kopmuş sun

his ne mi olur? hafif ucuyor berrak bulutlar yerinde kimlik sorusu gelir durur içine. yaşadığın sen değil gusulhane kokusunu b sinde bırakan o bir cümle sana bir maskenin gülümsemesine benziyor; çünkü insan acı ettikce hafifliyor ve zamanla geçsede bir iz kalıyor.

yine o su soğuğu ay geçer, bir gün gelir şehrin sesine yeniden karışırsın.