futbol mu basketbol mu

benim çocukluğumda sokakta top sepete değil kaleye atılırdı, o gürültü o çığlıklar bambaşkaydı. yeşilçam'ın maç sahnelerini hatırlatınca içim bir hoş oluyor, sanki hep bahar akşamları, hep o eski samimiyet.

şimdi salonlarda spot ışıkları, pota altında bitmeyen bir mücadele var, orası da güzel ama ruhu başka yerde arıyorum. eskiden böyle değildi dediğim anların tam ortasında buluyorum kendimi.