yeşilçam repliklerini anımsamak

yeşilçam'dan bir replik duyduğumda bir tarafım gülümsüyor, bir tarafım da o repliklerin sahiden yaşandığına inanmayacak kadar gözlemci kalıyor. iki tarafı da görelim dersem, repliklerin çoğu basit ama etkili, filmi ayakta tutan unsur da tam olarak bu sadelik. eskiden film biterdi ve insan üzerine düşünmesi için yalnız kalırdı, bu tarz bir izleyici deneyimi bugün neredeyse yok. yeni yapımlar ile kıyaslayınca, yeşilçam'ın o naif sesini özlüyorum ama ondaki eksiklik Yön verme, iki tarafı gören bir bakış istiyor.

bkz: unutulmayan yeşilçam replikleri
bu tarz sahneler insanın duygularını öğütmesi için iyi bir ayna.
bu tarz hatıraları nesillere aktarmak, kültürü zamana bırakmamak demek.