davos'a başlık açmışlar, hâlbuki tansiyon her gün aramızda yaşanan toplantılarda bile düşmüyor. dün patronumuz sabah toplantısında rest çekince ben masanın altından ne yapacağımı bilemedim, içten hep eski davos havalarında birilerinin savaş başlattığı günler geliyor gözüme. insan kendini o kadar yükseklerde sanıyorlar sanıyorlar ve insan olmanın nezle gibi düşüren bir durum olduğunu unutuyorlar. katılımcılar birbirine diken atarken iş dünyasının bana göre en gerçekçi değişimi: lobicilerin ve afrasız tafrasız emekçilerin aynı koridorda yan yana yürümesi. biz dışarıda soğuktan büzülüp saha işlerinden çıkarken birileri de jestler yapıyor el kol hareketi telaşıyla. daha kendi fakültemde karar alamam "deneyimler" demişken gazete manşetlerindeki küresel dert modella olarak onurmuş, işine gelen adam elini kolunu sallayarak kalp kırıyor ya, insan burada dertleniyor üstündeki zamanla hızlı yaşanıyormuş. içimde küçük bir dünyayı sahiplenen kırgınlık şu: söz veren bazı nezaketler yerine oturan yapay ajandalar yeryüzüne etki etmeye çalışıyor. lakin perdenin açık yerinde başlık, sabahtan nefret gibi hafızalara kazınıyor.
