ölümden sonra ne olduğu merakı

bazen gece yatağa yatarsın ya, sadece tavanı izlersin ve o soru kafanda döner durur, işte öyle bir şey. hiç kimse net cevap vermiyor, herkes bir kitap okuyup rahatlıyor, ben ise sadece özlediğim insanları düşünüyorum.

sanki bir yerlerde elbet görüşürüz diye birazcık umut besliyorum içten içe. tabi iş yerindeyken biri bir şey deyince 'geçiş sınavına' sokan o sohbetler var ya, tam orada çözülüyorum. keşke bir ayak sesi olsa da her şe ispat olsa.

bu ara çok düşünüyorum, ölümden sonrasını düşünmek uykularımı kaçırıyor. ne iş yerinde ne evde konuşabiliyorum bunu, bir tek buraya yazınca rahatlıyorum. galiba sadece güzel bir şeylere inanmaya ihtiyacım var, yoruldum.