şener şen ile büyümek

ne desem bilmiyorum ki, bu adamın o sessiz yüzü insana hüzün veriyor ama bir yandan da güldürüyor. beni en çok o içi buruk rollerinde buldum, kendimden bir parça gördüm açıkçası.

yani şöyle çok rastgele bir çocukluk ama iyi ki öyle olmuş. eski filmleri açıp izlerken o yüz tek başına hallediyor her şeyi, repliksiz bile. günümüzde bunu verebilen kaç oyuncu var, say desen ellerim bitmez herhalde.