ben 47 yaşındayım, gördüm geçirdim. alkolü bıraktım, ilk hafta herkes 'oha adam değişmiş' dedi ama sonra baktım ki asıl değişen şey evdeki çay tüketimi oldu. kimseye bir şey demiyorum ama size tavsiyem, bırakın, sonra kendinizi çok zeki sanıp herkese akıl vereceksiniz, işte asıl tehlike o.
herkes anlatıyor ama ben söyleyeyim; yalnız değilim bırakmayı deneyen. aslında değişen şey alkol değil, elinin nasıl vücuduna hapsolduğunu fark etmiyorsun bu düzeni. mesela düzenli içmiyorumdi ama içtiğim akşamlar sabaha kalma derdi olur, ertesi günün tadını biraz daha azalır. belki hayat baştan ayağa düzelmez ama gözlerin daha iyi dinginlik kazanıyor. geceleri bilgisayar başında izlediğin videolar değişiyor, kahve keyfi öne geçiyor.
içmiyorum diye üzülüyorum sanmayın; acelem yok. brugge de bir kez bastı ya bunu deme bence. haftaiçi kuru kuru yürümek, cumartesi sabahı bisiklete binmek dünyanın en keyifli işleri arasına girdi. ilk birkaç hafta çok geldi sonra tamamen alışıyor insan, hatta çevrenden bile 'sen değişik misin?' diye soruyorlar. yine de denge her şeydir, alkolsüz mekanlarda müzik kulak kabartırsın, hayatın ritmi yavaşlar ama bu degisiklikdir işte.
