askerlik anıları ve unutulmayanlar

herkesin birbirine karıştığı o ilk günlerde yaşananlar ne unutulur ne de anlatmakla biter. ben iki tarafı da gördüm diyeyim, ne tam kahramanlık ne de tam cehennem.

ben askere giderken anneme dedim ki 'bana her hafta kargo gelir' diye şakasına, sonunda gerçekten de öyle oldu ama tabii sürekli beyaz eşya merakımdan değil, annemin kilolar dolusu kurabiyesi yüzünden. birlikte sıraya giren çaycı bütün gün ne arçelik ne beko sohbeti açıldı, askerler ev özlemini market kalabalığında kalakaldığı bir ortamda hayal etti.

bir gece nöbetinde arka cebimde taşıdığım mektup sürekli üşüdü besbelli, sıcak çay anahtarlık oldu. anlatılacak dert kod adı esprisi gibi yıllarca bavulda kalmış hatıralar var işte, her ev sohbetinde biraz daha yerini hatırlatır. sağ salim bitirdim bin şükür, unutulmayan en güzeli de buydu.