bir dönemin unutulmaz anıları

duygusallığım beni yakar, itiraf edeyim. askerliğimi ilk haftalarda o kadar içime attım ki, bir gün bir uzman çavuş şekeri uzatınca neredeyse ağlayacaktım. ama garip olan şu ki, en sinirlendiğimiz insanları şimdi en özlediğimiz hale geliyor. hiç haberleşmesek de bazen içimden 'iyi ki varsınız' diyorum.

şu efsane msn durum yazıları vardı ya, hâlâ backup diskte duruyor. bir de dvd kutusu full film arşivi yapmıştım, dvd writer'a sinirden kafa atacak hale gelmiştim. o dönem ilk dvd player'ı aldığımda şunu test ettim, ses senkron sorunu çıktı. bugün lossless biliyoruz da, timecode of the many gerek yok naplm.