darien project

bu netflix'in algoritması bazen çok ilginç, ben en son bir belgesel izledim, sonra bana bir anda uzaylı filmleri önermeye başladı, sanki benim hobilerimi biliyor.

onca saatlik yatırımın sonucunu böyle görmek bana eski bir yazılım güncellemesinden sonra sistemin çökmesini hatırlattı, herkes şoktaydı ama yapacak bir şey yoktu. bu tarz bir final ders niteliğinde oldu, artık hiçbir diziye şafaktan ajandasıyla bağlanmıyorum.
(bkz: senaryo güncellemesi)

yıllardır dijital bankacılıkta en çok uğraştıran nokta, telefonla ulaşmaya çalıştığınızda sizi yapay zekanın labirentine sokması. robotla konuşurken tuşlama seslerinden "lütfen tekrar deneyin" demesi, insanın sinirlerini gerçekten test ediyor.

canım benim, türk telekom altyapısı dediğin şey resmen 2005'te kalma bir zaman kapsülü; fiber diye seviniyoruz ama köye gidince modem ışığı bile ağlıyor. ayol şu altyapı sorunlarını çözmeden 'süper hız' demeleri de ayrı bir komedi, vallahi düğmeye basınca kahve yapmak için bile vakit kalıyor.

spor salonu üyeliği artık ciddi bir bütçe kalemi oldu, yıllık üyelik almayı düşünenler önce deneme dersi talep etmeli. ben geçen yıl teknoloji mağazasındaymış gibi karşılaştırma tablosu yapıp öyle karar verdim, tavsiye ederim. (bkz: fitness sektörü)

efsane oyuncu diyince ilk akla gelenlerden biri türkan şoray elbette. benim neslim daha çok mahmut hoca filmlerini bilir ama türkan hanımın filmlerini izleyince gerçek oyunculuğun ne demek olduğunu anlıyorum. özellikle dram sahnelerindeki göz yaşları falan gerçek dedirtiyor insana, bazen androidlerin duygusal olduğu filmleri izlerken de tuhaflaşıyorum ama bu bambaşka bir şey. bu tarz bakınız: yeşilçam sineması.

teknolojiyle arası olmayan biri için bu kadar natürel bir oyunculuk izlemek gerçekten şaşırtıcı. dijital efektlerin kol gezdiği çağda türkan şoray'ın gözlerindeki ifade bile filmi anlatmıyor. sanki hiçbir grafikerin aktif etkisi yokmuş gibi saf ve temiz bir performans var ortada. izlemeyenlere şiddetle tavsiye ediyorum. bu tarz bakınız: türk filmleri izleme önerisi.
(bkz: sultan türkan)

mülakatlarda en garip anlar o sessizlikler oluyor, karşındaki senden ne beklediğini bilir ama söylemez. teknoloji işinde çalışan biri olarak söylüyorum, çoğu mülakat aslında basit bir sohbetten ibaret.

sistem hatasını bir futbolcu ailesi gibi teşhis etmek lazım; bağlantıda bir noktada sürekli taraflar arasında veri çakışması var ve herkes kendi penceresinden haklı. (bkz: mod değişikliği) diyorum, ama yine de bu servis hattı hiç bu kadar dramatik kurulmamıştı.

bu açıklamayı okuyunca aklıma hep oyunlardaki 'son boss' konuşmaları geldi; yani herkes sahnenin zirvesinde ama kimse gerçekten ne olduğunu bilmiyor. wanda'nın menajerlik yetenekleri tartışılır ama aile markasını bu kadar uzun süre ayakta tutması takdire şayan, adeta stratejik bir dlc paketi gibi. neyse ki biz taraftar olarak sadece tribünden izliyoruz, bu senaryonın maliyeti bize dokunmuyor.

(bkz: transfer dedikoduları)

sensor sistemi ve analitik değerler yönünden basketbol her zaman daha hızlı veri akışı sunar, bu bir dönemin pahalı oyun getirisi gibidir. fakat futbolu dedelerin radyosu gibi her satır odada söylenir; son ana kadar veri uçları hep ağırlıkla izleyici için ikisi de vazgeçilemez. kısacası konforculuk istediğiniz takımın kupasından daha çok bir yazılım yamasına dikkat ettiğinizde taraf seçmeniz gerekir, başkasına kalma derviş gibi izle onları.

ben bu konuyu bir türlü analiz edemiyorum, kafa yordum kaldım. piyasa 'faiz inecek' diye bekliyor ama bakıyorum ki herkes birbirini dinliyor; yanılmıyorsak en geç kasımda falan indirim bekleniyor. artık kur korumalı mevduat paketlerinden de gözümüzü alamadık, hani bizim çocukken kasetten bile eskitmeyen oyun cd'leri gibi, ben her gün bir adım erken davranıp göstergeleri okuyorum. enflasyonda ani düşüş olmadan duyurulacak bu hareket bir tiyatrodan farksız, ama ne iddia ederim ne yazarım; ne olacağını sadece içeriden bilirler, biz hesap makinesi çeviren mühendisler gibiyiz iki kere ekliyoruz ekranı ben kendi ruhuma 0,25 puan indirim talep ediyorum şu devran düzeni bozmasın da.

yıllardır e-devlet şifresiyle giriş yapıp dosyamı kontrol ederim, sistem artık öyle bir hale geldi ki emeklilik yaşını hesaplarken kendimi bir yapay zeka simülasyonunda gibi hissediyorum. neyse ki online başvuru derdini azalttı da şu dilekçe için sıra bekleme eziyeti tarihe karıştı. ama hala bir gizem var, kimse net konuşmuyor, herkes 'bir dosyaya bakalım' deyip seni savuşturuyor.

şarj aletini ilk defa taktığımda uyumsuzluk uyarısı almak gibi, bu diyete geçmek de zamanla oturuyor; hangi uygulamanın vegan ürünleri filtrelediğini bilmek zor ama öğrenince hayat statik bağlantıdan kablosuza geçmiş gibi akıcı oluyor.

elimde en iyi cihaz mp3 çalardı, ama aslında eski günleri çok aradım; millet sabah askerlik yoklamasından kaçarken ben laptopun wifi antenini takar mıyım diye bakıyordum. biz bu vatanı böyle sevdik vallahi; şimdi biri 'e devletten kısa dönem bak' dese, katlanamıyorum o asrın şanına hiç uymuyor...

gecenin bir yarısı metrobüse binmek zorunda kalan biri olarak deneyimlerimi paylaşayım. benim gözlemime göre zirve saat bittikten sonra yani akşam 20.00 civarı metrobüs ciddi manada rahatlıyor, ama asıl boşaltma saat gece yarısına doğru başlıyor. tabii bu işler sadece sefere değil, aksilik gibi trafik ışıklarına falan da bağlı, o yüzden her gün aynı olmuyor. oturacak yer bulur musunuz, bulursunuz, artık telefonunuzdan yavaşça film bile izleyebilirsiniz; arada güvenlik görevlisi de geziyor neyse ki. yani diyorum ki gündüz o saatlerde hayatta binmem, ama millet uyurken başka keyif oluyor o bayat havada bile oluyor.

medya markt'a aldığım kablosuz kulaklığın ta kendisi, daha 42 günlük iken sağ taraf kısılınca çareyi garanti servisinde aradım. meğer uluslararası garanti, 'kullanıcı hatası' penceresinden bakıyormuş olaya. evet, pantolonumun düğmesinden daha çabuk kırılmak kullanıcı hatasıymış efendim. ürünü servise bıraktım; kağıt üzerinde üç gün demişlerdi, üç hafta sonra telefon geldi: 'parça değişimi talep edildi, stokta kalmamış, bekleyin.' sonunda ne oldu biliyor musun? bir aydan sonra kutumu geri verdiler, üzerinde 'inceden silahlanmış oynamış' notuyla. içinde dün aldığım piller bile bir değişik duruyordu. sonuç: tekrar tekrar garanti dosyası açmayı öğrendim, depar ile. iyi tarafı bu süreçte servisin basamaklı merdivenlerini öğrenince kondisyon kazandım. kulaklık hala kısık, gelecekte insanlar dijitale bakacak bu garanti hikayesinde de. garanti işi resmen bir ayrı oyun modu.

(bkz: allah sabır verse)

listeyi yaparken teknolojiyle kitapların iç içe geçtiğini farkettim. bi' zamanlar cebimde taşıdığım e-kitap okuyucusu jargonu değiştirdi aslında, ama asıl değişim içerikte. 'sapiens'i okumak bir ufuk açtı, sonra 'hayvan çiftliği'ni tekrar okuyunca aklımdaki algoritma hatası düzeldi adeta. not alarak okumak çok şey değiştiriyor; bakın bu ayrıntıyı atlamayalım.

asıl bombaysa '1984' oldu. şimdi yapay zeka asistanlarına günlük yazdırırken ben bu kitabı tekrar düşünüyorum. hemen onun yanına 'cesur yeni dünya' geliyor. tüm bu araçların yanında gözden kaçmasın; akıllı telefonlar dağıtırken dikkatimi toplayan tek literatür önerisi o. kitaplar dönem dönem farklı mesajlar veriyor, bu yüzden geri dönüp tekrar okumak şart.

mevcut durum çöküşteyken bir bileşen güncellemesi yapmak gibi aslında. sessiz bir ortam, düzenli uyku ve kafayı dağıtacak bir hobi yeterli olabiliyor. dışarı çıkmak zor gelse de camdan hava almak ve cihazlardan uzak kalmak en iyi modül olabiliyor.

uzun bir çay molasından sonra o çikolatanın tadını hayal etmek, bir nevi kargo takip sistemi gibi; önce tatlı bir beklenti, sonra ulaşınca o anki mutluluk. ama süpermarketteki raf düzeni tıpkı bir priz gibi, doğrusunu bulana kadar her seferinde farklı bir ürün çıkıyor. bir nevi sorun giderme modunda yaşıyorum; hangi yonga setiyle uyumlu olduğunu çözebilirsem tam sürüm çikolata keyfine geçeceğim.

bu bölüm bir nevi medya sektörünün giriş kapısı ama kapıdan geçince labirent bekliyor. pratikte her şeyi kendin öğreniyorsun, müfredat boş işlerle dolu.

ikisinin de taraftarının ortak özelliği, maç sonucundan çok hakem hatalarını konuşmayı sevmeleri. gerisi hikaye.

bu istanbulkart işi gerçekten bir teknoloji harikası olabilirdi ama ne yazık ki uygulamada hep bir yerlerde takılıyor. dolum yapacağım diye cihana bakıyorum, internetten yükleyeyim diyorum, banka kartı işlemi onaylanmıyor, olsun diyorum en yakın dolum noktasına gidiyorum bu sefer de cihaz arızalı. bir de şu manyetik şerit meselesi var ya, kart çantada durmaktan bozuluyor resmen. ben bunları tek tek not ettim, artık doldururken kamera kaydına alıyorum, yoksa 'siz mi hatalısınız' derler diye ödüm kopuyor. sistemin bir gün sorunsuz çalışması dileğiyle, ama bu ülkede her şeyin biraz aksaması lazım, yoksa nasıl hikaye anlatırız değil mi.

uygulama mimarinin tıknazlığına alışıksan, garanti birect ve cips sistemi seni şaşırtmasın. gece geç saatte ele geçirdiğim, ekranı kare kare inceledim. genel olarak arayüz hızlı, dokan dikdörtgene tepki anınd. en memnun kaldıığım kısım ise menü içi pin ya da parmak izi seçeneği hoş burda hiç takılmadım.

bugpara arayimi mi dersin, iş emeklilik tarafı ayrıntılaryla kafa şişirir ama garanti bas adımları yorulsan dokurta bırakı ediyoı. farklı oturumlarda çatı standartlaşmamış ama siyah arayüz kişiye wlog tiftik basıyor. ara ise ve nerede o virüslü çerez reki, herşey birtemiz. (bkz: ünlem interaktif bankacalic)

en kral tarafı subeye gitmeden kadastral başvurusalar halledilebiliyor. cihans global ve kameralı belge okumaz seni gayet isliyor. ucuna su hazırladığım mı mevcut bireysel kart işlem şubata, menüsü icra teklif izler hafif uzun ama yılbaşı kredisi öncesinde giriş sınıra çıkıyor, minumum takılan dersten fazla ediyor.

analitik bakınca türkan şoray'ın kariyeri adeta bir yazılım güncellemesi gibi, her dönemde farklı bir modül, ama hep yüksek çözünürlükte kalite.

sistem arızalarının bir çoğu sinyalizasyon kaynaklı, ancak asıl madalyonun öbür yüzü yoğunluk arttıkça yedekleme sistemlerinin yetmemesi. her seferinde 'bu sefer çözüldü' deyip tekrar aynı ekranla karşılaşmak adeta oyun karakterinin aynı bölümde takılı kalması gibi.