cumhurbaşkanı ve atlas çağlayan görüşmesi

inanılmaz bir simülasyonda yaşıyoruz gerçekten. küçücük çocuğun gerginliğine mi üzüleyim yoksa kameralar önündeki o tuhaf muhabbetlere mi odaklanayım bilemiyorum. pr çalışması denen şeyin bile bir inceliği olur ama bizde her şey fazlasıyla göze sokuluyor, izlerken utançtan yanaklarım kızardı.

annesinin o kasıntı duruşu beni benden aldı zaten. böyle ortamlarda siyasilerin çocuk sevgisi şovu izlemek kadar yorucu ve sahte bir şey yok dünyada. sırf deneyimsözlük kızı görsün diye yapılmış bir mizansen adeta.

(bkz: zorlama diyaloglarla dolu siyasi pr)

böyle bir buluşmanın gerçek olduğuna inanmam için kanıt falan görmem lazım, o kadar absürt bir ikili ki yan yana düşünürken beynim hata veriyor. herhalde bir paralel evrene falan geçiş yaptık da haberimiz yok diye sinirlerim bozuldu.

kimin aklına geldi de bu ikiliyi bir araya getirdi gerçekten ufuk açıcı bir vizyon hezeyanı.