dizlerin ön koltuğa yapışması

uçağa bindiğim an kendimi vakumlu poşete konmuş yorgan gibi hissettim resmen. hani bavul kapanmaz da üstüne oturursun ya, heh işte o bavul benim şu an. yanımda oturan beyefendi nefes aldıkça benim kaburgalarım sıkışıyor, öndeki koltuk da sağ olsun burnumun dibinde bitiyor. bu kadar samimiyet gerçekten fazla, insanlık onuruna aykırı bir sıkışıklık bu.

bir ara lavaboya gitmeye niyetlendim ama kımıldarsam bütün sıra domino taşı gibi devrilecek diye korkumdan yerimde kaldım. hostes su satarken pos cihazını uzattı, o bile sığmadı araya düşünün artık. neyse ki indiğimizde bacaklarımı açmak için vinç çağırmamız gerekmedi ama yürümeyi yeniden öğrenmem beş dakika sürdü. ucuz bilet alacağız diye çektiğimiz çileye bak, resmen konserve balık simülasyonu.

başıma ısrarla ve ısrarla gelen olay :(((