en ufak seste deprem oluyor sanıp çıldırmak

üst kattaki görgüsüz komşu sandalye çekti diye gecenin bir yarısı uykumdan fırlamaktan inanılmaz derecede yıprandım. her tıkırtıda korkuyla avizeye bakmaktan boyun fıtığı olmam yakındır, akıl sağlığım resmen pamuk ipliğine bağlı.

gece sırf üst komşu yürüdü diye uykumdan fırlayıp başucumdaki süslü deprem çantam ile salonda nöbet bekliyorum. gerçekten artık psikolojim o kadar bozuldu ki oturduğum yerde her an sallanıyoruz gibi hissediyorum.