flo ayakkabılarını giyince gelen ağlama isteği

görünüşte "aa ne tatlı, fiyatı da uygun" diyerek kanıma giren ama giydiğim ilk yarım saatte beni hayattan soğutan ortopedik görünümlü işkence aleti. ofiste masanın altında gizlice çıkartıp rahatlamaya çalışırken yakalandım resmen. hayır anlamıyorum tabanına ne koyuyorsunuz arkadaş, beton mu döküyorsunuz napıyorsunuz? eve gelip ayakkabıları fırlattığımda serçe parmağın yok oluşu gerçeğiyle yüzleştim, resmen zonkluyor.

ucuz etin yahnisi bile bundan daha konforludur eminim. hani böyle yürürken sanki her adımda yerdeki tüm pürüzleri beynimde hissediyorum. bir daha mağazasının önünden geçerken iki kere düşüneceğim, o vitrindeki ışıklar beni kandıramaz artık.