kargoda kırılan eşya

günlerce on saat araştırıp dünyanın parasını dökerek aldığım o şahane porselen çay takımı elime tamamen tuz buz olmuş bir halde ulaştığında geçirdiğim sinir krizini kelimelerle anlatamam. kutuyu titreyen ellerimle kucakladığımda içinden gelen o acımasız şıngır şıngır sesleri duyduğum an kalbime kelimenin tam anlamıyla paslı bir bıçak saplandı.

hayır yani kutunun her yerine kocaman kırmızı harflerle kırılacak eşya yazmışım, kargodaki adamlar sanki o yazıyı inadına görüp özellikle üstünde zıplayıp halay çekmişler. bir de o iade süreciyle uğraşırken müşteri hizmetlerindeki kadının duygusuz, robotik ses tonu yüzünden ömrümden net on yıl eksildi. resmen kargo şirketi değil psikolojik şiddet ve travma merkezi.