metrobüste herkes birbirine değiyor

insanların bu kadar birbirine girdiği başka bir toplu taşıma aracı yoktur herhalde. sabahın köründe uykulu uykulu binip bir de ayakta kalabalığın içinde sıkışınca insan ister istemez dünyaya küsüyor. herkes bir yere yetişme telaşında ama kimse kimsenin yüzüne bakmıyor, gözler telefonda kulaklar kulaklıkta. bazen düşünüyorum bu kalabalığın içinde yalnızlık daha mı ağır basıyor yoksa bu da bir tür dayanışma mı. bilmiyorum, sadece yorgun hissediyorum.
(bkz: metrobüs psikolojisi)

metrobüs zaten başlı başına bir sınav, bir de sırt çantasıyla binenlerin farkında olmadan insanı itelemesi cabası, bari çantaları çıkarsalar da biraz nefes alsak.