netflix ne izlesem derdi

düşünüyorum, bir akşam çayı elimdekolik kenarda netflix ne koysa izleyip sinirlenmek ya da derin bir sohbete dahil olmak arasında sıkışıyor hissi herkes biliyor. koca diziye gösterildiği haliyle sorsan her biri kendi türünün şahikası, denize 5 dakika yakınlık... ama girdiğin zaman seneler önce oynanan hadi icabın kötü tatlı kalıbı gibi. bence esas mesele öneri algoritmasının bizim çay bahçesindeki küçük dedikoduca kadar dayanması; beyaz ekranda ne kadar çeken varsa o akşam adama 'vicdan yorgunluğu belgeseli' önerip kahve keyfimin içine tükürüyor. şekerim adam akıllı polisiye ya da trend olmuş sıcak bir samimi dizi göstersin koca sitede didik dur diyorum.

denedim söylüyorum; avrupa dizilerine bir kep atayım dedim, hepsi bir siyaset belgeselinden hallice çıktı ve benim perdelerle anket yaparak geçirdiğim o üç saatle felaket derecede dinlendim mesela. sağlıksız bir ilişki bu netflixle; ben istiyorum beyin bedava olsun ama her şey en pratik olsun diyorum.

(bkz: netflix öneri algoritması)

bazen on dakika menüde gezinip sonunda 'boş ver, uyuyayım' diye kapatıyorum; aradığım dizi değil aslında, bir şeyler beni sarsın istiyorum ama hiçbir şey o boşluğu doldurmuyor. kendi derdimizle baş başa kalmaktan başka yol yok sanki.
(bkz: bazen dizi de deva değil)