buraya bir şeyler yazacak olsam, uzakların özlemini gideren, insanı biraz duraklatan romanlar derdim. memleketinden uzakta yaşayınca, anlatılan o hikayeler insana başka değiyor. mesela dilimize güzel çevrilmiş bazı batı klasikleri, içsel yolculuklar; tam da uzun kış akşamlarının ilacı. bir de yazarın hayatından izler taşıyan kitaplar var; her kelimede bir tanıdıklık hissi. akıcı ama düşündüren, başucunda dursun dedirten eserler insanın dünyasında yeni kapılar aralıyor.
isterseniz biraz daha farklı bir tür deneyin; psikolojik gerilim, gerçeklikten ama düşünmekten kaçıyor. şahsen ben, savaş ve sonrasını anlatan kitaplara bayılırım; çünkü orada hayatın kırılganlığını ve insanın direncini bir arada görürsünüz. elbette bu liste uzar gider; mühim olan, okumaya başlayınca kitabın sizi alıp götürmesi.
hızlı okunuyor ve insanı sarmıyorsa sıkılıyorum ama son zamanlarda denk geldiğim birkaç roman gerçekten akıcıydı. uzun soluklu klasikler yerine kısa ve etkili kitaplar daha çok işime geliyor.
