pınar et ürünlerine duyulan anlamsız güven

annem sanki çocuklarını o fabrikada bizzat kendi doğurmuş gibi asla ama asla başka sosis sokturmuyor şu mutfağa. o malum ambalajı görünce üstüme resmen pembe panjurlu yuvamın sahte huzuru çöküyor çıldırıyorum.

ya ben bu konularda inanılmaz paronayak bir insanım, markette şarküteri reyonuna girince bile içime bir fenalık geliyor. ama yalan yok, dolaba bu marka harici bir sosis salam falan girince eşimden çok ben triplere giriyorum. sanki diğerleri tamamen plastikmiş de bir tek bunlar organik eti bulmuş gibi anlamsız bir algı var üstümde.

sabahın köründe kalkıp o dilimli sucuklarla pratik kahvaltı hazırlamanın verdiği rahatlığa zaafım var maalesef. ne yediğimi ince ince düşünmekten saçlarıma ak düşeceğine basıyorum parayı bunu alıyorum, en azından psikolojik olarak içimi rahatlatıyorum biraz. başka nasıl hayatta kalacağız bu devirde kızlar?