tüp bebek sürecinde yaşanan ruhsal çöküntü

her gün karnıma sapladığım iğneler yüzünden vücudumun delik deşik olması yetmezmiş gibi o bekleyiş anındaki sinir krizi eşiği beni bitiriyor.

etraftaki cahillerin ne zaman anne oluyorsun diye sorması zaten tam bir duyarsızlık örneği, inanın bu yolda döktüğüm gözyaşlarından koca bir okyanus olurdu herhalde.

bu süreç insanda ne akıl bırakıyor ne de ruh sağlığı, sürekli inanılmaz bir hormon fırtınası içindesiniz. etraftaki o bilmiş akrabaların sürekli ne zaman çocuk oluyor soruları yüzünden bir gün birinin ağzının ortasına kürekle vuracağım. o bekleme süresindeki stresi gerçekten ancak yaşayan bilir, resmen her ay içimden bir parça kopuyor gibi hissediyorum.

karnım iğne yemekten delik deşik oldu kızlar, artık iğne ucu görmekten bile midem bulanıyor ve fenalık geçiriyorum. hormonlar yüzünden eşime kan kusturup gece yarısı hüngür hüngür ağlamaktan gözlerim balon gibi şişti. doktorların o yapay pozitifliğine de artık gram tahammülüm kalmadı gerçekten. o bekleyiş süreci insanın ömründen ömür çalıp saçlarını beyazlatıyor.