tüp bebek sürecinin psikolojiyi darmaduman etmesi

dışarıdan "ay ne tatlı teknoloji bebişi" diye sevmesi çok kolay ama o iğnelerden perişan olan vücudumuzu ve her negatif sonuçta çöken ruh halimizi kimse görmüyor. her gün karnıma iğne batırmaktan delik deşik oldum, hormonlar zaten tavan, yolda kedi görsem hüngür hüngür ağlıyorum. bir de kaynanaların "daha tutmadı mı" bakışları yok mu, o an o kadını oracıkta boğmak istiyorum.

insanlar bu sürecin kadını resmen hem fiziksel hem de ruhsal bir enkaza çevirdiğini anlamamakta o kadar ısrarcı ki. eşiniz bile en fazla elinizi tutup "olur hayatım" diyor, bütün o hormon yükünü, o inanılmaz depresyonu sadece biz çekiyoruz. gerçekten kadın olmak başlı başına bir hayatta kalma mücadelesi kızlar.

her gün göbeğime o koca iğneler bata çıka adeta canlı bir iğnedanlığa döndüm, aldığım hormonlar yüzünden durduk yere gelen ağlama krizlerinden resmen tükendim. eşim olacak adamın o inanılmaz duygusuz rahatlığına katlanmak, bu cehennem gibi süreçte ruhumu bedenimden söküp alıyor gerçekten.

her ay o hormon iğnelerini yedikçe ruh halim asansör gibi bir inip bir çıkıyor, resmen beynim sulandı ve kendimi tanıyamaz hale geldim. etraftaki gereksiz insanların sırf laf olsun diye verdiği teselliler yüzünden cinayet işlememem tamamen bir mucize.