thy ile uçmak aslında yalnızlığımın en güzel hali. herkes koşturur, herkes acelesinde; ben yolculuk öncesi o ayrılık hüznünü hep yaşarım. uçağa biniş anonsu, yer görevlisinin son kez el sallaması, o havalimanı soğukluğu... hepsi bana yalnızlığımı hatırlatmaz, aksine bir sığınak gibi gelir. yükseklere çıktıkça dertler küçülür, o camdan dünyaya bakarken iş yerindeki mobbing, aile telaşı, hepsi uzaklaşır.
thy'de uçak yemekleri mi? evet, bazen tabağımda ne olduğunu anlayamıyorum ama o bisküvinin bile tadı değişik geliyor tecrübeliymiş gibi hissettiğimde. hosteslerin gülümsemesi de cabası. ama asıl değişim inişte yaşanıyor; 'inince yine o hayat, o yalnızlık var' düşüncesiyle karnıma ağrı giriyor. bu yüzden uçakta film izlemeyi sevmiyorum; hayatıma dair düşüncelere dalıp rötar bile sorun olmuyor.
pencereden bakıp alacağını alacaksın saatlerika, ister iş için ister memleket için olsun, o kompartımanın camı bulutların olduğu bir balkon gibi. keşke koridorda ayakta durup yemeği birine çarpana kadar geçmese o küçük kulesi uzaklardan Ankara'yı aradığım o anlar başka oluyor. ama sadece uçağın o eski usül yükselişini hayretle izlerken anlıyorsun, iyi yolculuk, sapan misali.
