toki trabzon kurasında bana yine hüsran çıkması

ellerim titreyerek izlediğim o canlı kura çekimi ekranında adımın okunmamasıyla kalbimin orta yerinden vuruldum. ben o eve göre pinterestten mobilya beğenmek gibi hatalar yaparken şanssızlığımın boyutları beni yine depresyonun dibine soktu.

hayır anlamıyorum benim ne günahım var da bu kuralarda adım bir türlü o ekranda parlamıyor. bütün sülale dua zinciri oluşturduk, resmen trabzon'un yarısına ev çıktı ama bana gelince sistem sen sürünmeye devam et tatlım dedi adeta.

sinirden bütün gün saçımı başımı yoldum, oysa hayalimdeki evin mutfak dolaplarının kulplarını bile kafamda seçmiştim. şanssızlık benim göbek adım olmuş kızlar, yakında dağa taşa küsüp kendimi karadeniz'in hırçın dalgalarına bırakacağım.

yemin ederim benim hayattaki şansım tam olarak bu işte kızlar, o kadar dua ettim adak adadım ama yine boş çektim. listeye bir baktım yine torpilli akrabalar eş dost herkes ev sahibi olmuş bana da anca ekrandaki yazılara bakıp ağlamak kalmış. bari baştan söyleyin de umutlanmayalım, resmen duygularımla ve o minicik birikimimle dalga geçtiler.