toksik aşkın yeşilçam hali

gençler için türetilmiş bu kavramı duyunca gülümsüyorum. biz eskiden buna 'kıskançlık' ya da 'aşkın gözü kör olsun' derdik. hatırlıyorum da yeşilçam filmlerinde kadın sürekli, basketbol sahasında eli kolu bağlı bekler, adam arkasından bir tokat, sonra da 'seni çok seviyorum itiraf et' repliğiyle romantizm sanılırdı. şimdi farklı isimler koyuyorlar ama temel aynı: biri diğerini eksiltiyorsa, o ilişki tükenir. mevzular karışır, karaktersiz oğlanlara düşülür. keşke dedelerimizin o sadelikteki halleri kalsaymış, kimse birbirinin üstünde vesayet kurmasa, huzurla çay içilseydi.

şimdikilerin toksik dediği şey, eski filmlerde hüsnü yanlış anlamıştı da beni affet demişti sonra başrolden halliceydi. eskiden böyle saçma laflar yoktu, adam gibi ağlardık sonra.
(bkz: yeşilçam melodramı)